خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

يخ آب مى‌شود در روح من در انديشه‌هايم بهار حضور تو است بودن ِ تو است.

شبنم و برگ‌ها يخ زده است و آرزوهاى من نيز ابرهاى برف‌زا بر آسمان درهم مى‌پيچد باد مى‌وزد و توفان درمى‌رسد. زخم‌هاى من مى‌فسرد.

من آموخته‌ام به خود گوش فرا دهم و صدايى بشنوم كه با من مى‌گويد «اين لحظه» مرا چه هديه خواهد داد نياموخته‌ام گوش فرا دادن به صدايى را كه با من در سخن است و بى‌وقفه مى‌پرسد من «بدين لحظه» چه هديه خواهم داد.

اگر مى‌خواهى نگهم دارى دوست من از دستم مى‌دهى اگر مى‌خواهى همراهيم كنى دوست من تا انسان آزادى باشم، ميان ما همبسته‌گى‌يى از آن گونه مى‌رويد كه زنده‌گى ِ ما هر دو تن را غرقه در شكوفه مى‌كند.

چندان كه به شكوه درمى‌آييم از سرماى پيرامون خويش از ظلمت و از كمبود نورى گرمى‌بخش، چون هميشه برمى‌بنديم دريچه‌ى كلبه‌مان را روح‌مان را.

توان ِ صبر كردن براى رو در رويى با آنچه بايد روى دهد براى مواجهه با آنچه روى مى‌دهد. شكيبيدن گشاده بودن تحمل كردن آزاده بودن.

بر آنچه دلخواه من است حمله نمى‌برم خود را به تمامى بر آن مى‌افكنم. اگر بر آنم تا ديگر بار و ديگر بار بر پاى بتوانم خاست راهى به جز اينم نيست.

بى‌اعتمادى درى است، خودستايى و بيم چفت و بست ِ غرور است، و تهيدستى ديوار است و لولاست زندانى را كه در آن محبوس راى خويشيم. دلتنگى‌مان را براى آزادى و دلخواه ِ ديگران بودن از رخنه‌هايش تنفس مى‌كنيم. تو و من توان آن را يافتيم …