شعرها

۱. چند سالی این خانه فقط با شعرهایی هم‌نفس بود که خوانده و ناخوانده …

پس از سال‌ها جلای وطن
به خانه‌ی کودکی‌ام، بازگشتم
محله‌ای که هنوز برایم غریب …

 
پس از بیست سال رنج و ماجراجویی‌های شگرف اودیسه ،
پسر لائرتس، به ایتاکای …

زیباست خانه‌ای بودن
برای تنها قلبی
که نمی‌خواهی آنرا ترک کنی

زیباست نردبانی بودن…

به خانه بازمی‌گردم،

آرام از پله‌ها بالا می‌روم
و نفسم حبس…..می‌خواهم دوباره
بوی ابر …

درها و دیوارهای این خانه  از آن من است؛
این خانه که از آن …

به آسمانی بازگشته‌ام، که رنگش را عوض کرده‌
اما دریا، همان دریاست.

درختِ نان …

شاعر، مثل سرباز
زندگی‌اش مال خودش نیست.
حیات‌اش،
شکست‌ها و ویرانه‌هاست.

با انبرک مغزش…

شعر، یک پرنده‌ نیست؛
و هست.

ریه نیست، هوا نیست، پیراهنم نیست،
هیچ‌‌کدامشان
و …

یوغ بر گردنِ علف‌زارِ پایین دست؛
یونجه‌هایِ تازه درو شده، پیچک ‌امین‌الدوله
حال و …

پیشکش به برادرم محسن (عمادی)

هیچ‌کس خانه‌اش را ترک نمی‌کند
مگر، آن خانه …

١.
و خصوصاً خیرگی معصومانه. انگار اتفاقی نیفتاده، که چنین هم هست.

٢.
اما …

گفت، از غروب، امشب، پوشانیدند مرا در کفنی سیاه در تختخواب سروبن.
نوشانیدند به …

اما تو، ای برهوت!
پرده‌های تاریکت را
فروتر بگستران.
سکوتت را، همچون سببی اساطیری،…

آنان که پنجه در پنجه بیداد فکندند
آن گاه که
زخم چهره نمایان کنند،…


زیبا
چونان دستِ معشوق
بر دریا.
و چنین تنها.

برای تو می‌نویسم.

درد،
صدفی‌ست…