آنان که پنجه در پنجه بیداد فکندند
آن گاه که
زخم چهره نمایان کنند،…

چو مخموری
بی تو بازمی‌گشتم،
دگر یارای تنهاییم نبود،
شامگاه
که ابرهای خسته در …

ما را دیگر نه ایمانی به سخنان شماست
و نه به آن سخنان که …

از این خانه‌ها‌
جز تلّی از آوار
نمانده برپای.

از آن‌
یاران بی‌‌شمار
دیّاری…

چگونه یارای آوازمان بود؟
با چکمه بیگانگان به روی قلبمان،
در میان اجساد رها …

آن‌گاه که یخ‌ها ناله سرمی‌دهند
در کناره‌های سبز رودها
و بغض سپهر سرکش بهاری،‏…

بر خاکریز پل
سرهای اعدامیان،
درون آب چشمه،
آب دهانشان.
بر سنگفرش بازار
ناخن …