خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

به خانه بازمی‌گردم، آرام از پله‌ها بالا می‌روم و نفسم حبس…..می‌خواهم دوباره بوی ابر نازک سوپِ آماده‌ام را بشنوم می‌خواهم زنگ در را بزنم و بشنوم که به سوی در می‌آیی ببینم چگونه در باز می‌شود چشم‌هایت همچون قدیسی بدرخشد می‌خواهم برق دندان طلایت را ببینم …

زیباست خانه‌ای بودن برای تنها قلبی که نمی‌خواهی آنرا ترک کنی زیباست نردبانی بودن برای کودکانی که می‌خواهند در روزی دلگیر سوی آفتاب بالا روند زیباست دری بودن که به آرامی صدا کند اما باز شود برای هر کسی که بخواهد وارد شود و پنجره ای …

چون از خانه‌ای جدا می‌شوم، امروز دلم گرفته است. دستِ خانه را رها می‌کنم و باید دوباره کودکی شوم، خود را درآغوش زنی غریبه جا دهم. روز باید از نو زاده شود، و چه‌ بسا زمان درازی بگذرد تا من با شبی که از راه می‌رسد …

صداها از آن گوش هایم هستند درها از آن دست هایم آجرهای های سرخ از آن چشم هایم زمین خانه از آن دخترانم، اطاق زیر شیروانی از آن پسرانم و درواقع این ها همه از آن من هستند زندگی می کنم و می خوابم بین دیوارهای …

در انتها، همیشه دوباره همان چیز را می‌خواهیم ببینیم: خانه‌ای میان درختان، آن‌گونه که کودکان بی وقفه می‌کشند یک پنجره، یک در، سقفی سفالی و پشت پنجره، خانواده‌ای؛ و فراموش نکنیم دودکشی را که دودش حلقه‌حلقه بالا می‌رود. در جاهای خالی، کوه‌ها می‌نشینند، اینجا و آنجا …

این‌جا، شیوه‌یی از زندگی هست که همه چیز دارد جز چیزی که ارزش زیستن داشته باشد: خانه‌ها همه شبیه هم هستند، درختان همه مثل هم کاشته شده‌اند در همان فاصله‌ی مشابه با پنجره، بچه‌ها همان بچه‌ها هستند، سگ‌ها همه واق‌واق می‌کنند و سنجاب‌ها همان سنجاب‌های صبح …

یوغ بر گردنِ علف‌زارِ پایین دست؛ یونجه‌هایِ تازه درو شده، پیچک ‌امین‌الدوله حال و هوای تلخ اکنون را شیرین کرده؛ آبشار نورِ خورشید بر فراز جنگل: زندگی، یک رویاست.   فوج‌فوجِ بوقلمون‌های هالو که در مرغزار رژه می‌روند وُ جنگ را نادیده می‌گیرند، برگ‌های درختِ غان …

زمان آن رسیده که خانه را ترک کنم جایی که سال‌ها در آن زیسته‌ام همه‌ی اتاق‌هایش مرا به خاطر دارند و من همه‌ی اتاق‌هایش را. زمین‌اش قدم‌های مرا یادشان هست و پنجره‌هایش نگاهم را حفظ می‌کنند درهایش آمدنم را آموخته‌اند و رفتنم را. آمدنم و دوباره …