شعرها

بر خاکریز پل
سرهای اعدامیان،
درون آب چشمه،
آب دهانشان.
بر سنگفرش بازار
ناخن …

هنوز حالا نیست
حالا هرگز نیست
هنوز حالا نیست
حالا و همیشه
هرگز است…

او که از لباس آبی خود مرده‌ست دارد می‌خواند. لبالب از مرگ می‌خواند و …

پرنده‌ی ویرانه‌ها
از دلِ مرگ
سر برمی‌کشد.

در سنگِ کبود،
زیرِ آفتاب،
آشیان می‌سازد.…

نمی‌توانم با صدای خود حرف بزنم، با صداهای خود مگر.

چشم‌های او دروازه‌های معابد …

در دست درهم‌فشردۀ مرده‌ای،
در حافظۀ دیوانه‌ای،
در اندوه کودکی،
در دستی که لیوانی …

من چونان نانی‌ام که قسمت می‌کنی
چونان آتشی که می‌افروزی، چونان آب پاکیزه‌ای که …

ا.
زبانه می‌کشد زبان خاموش. انتشار خاموشی،
آتش‌ست خاموشی.

باید گفت از آب و …

سفر دور و دراز همه‌ی راه‌ها را به زنجیر می‌کشد و با خود می‌برد.…

١.
— به گل می‎نشیند فاصله. تماشا کن از پنجره هیاکلی را که ناکامل‌‌اند …

رنگ، رنگِ دریای ظهر بود.
دریا ما را پس گرفت
نه مثل فاتحان؛ نه!…

خانه مرا به یاد می‌آورد
اینجا راه رفتن را آموختم
در این اتاق گام‌هایی …

خیابان گروایله را می‌شناسم.
ماه، آنجا، مثل یک قرص نانِ تازه
از تنور دریا، …

تو بگو وَ بعد بگذار این خانه از آن تو باشد.
تو خود نیز …

تو نیامده‎‌ای، اما یادِ خانه آمده‌است.
چون رهرویی که راهش را در بیابان گم …

این‌جا، شیوه‌یی از زندگی هست
که همه چیز دارد جز
چیزی که ارزش زیستن …