شعرها

زمان آن رسیده که خانه را ترک کنم
جایی که سال‌ها در آن زیسته‌ام…

در انتها، همیشه دوباره
همان چیز را می‌خواهیم ببینیم:
خانه‌ای میان درختان،
آن‌گونه که …

صداها از آن گوش هایم هستند
درها از آن دست هایم
آجرهای های سرخ …

چون از خانه‌ای جدا می‌شوم،
امروز دلم گرفته است.

دستِ خانه را رها می‌کنم…

این ها خانه های ما هستند
موسیقیِ زندانی در صفحه‌ها،

انبوهِ کتاب های نخوانده،
…

دم به دم، روزها مرا پیش می‌رانند، اما چشمانم، میراثِ نیاکانم، هنوز به دنبال …

به خانه آمد. چیزی نگفت.

پیدا بود که اتفاق بدی برایش افتاده است.

لباس‌ها …

زمانی خواهد رسید
که با رویِ گشاده
به خودت که به درِ خانه‌ات رسیده…

کم‌کم عاشقت شدم
هر روز کمی بیشتر از دیروز.
بیش از همیشه زمستان امسال …

برگ‌های پاییزی بر شانه‌هایمان می‌ریزند.
انگار نعش‌هایی‌اند که از تابوت سقوط می‌کنند.
وقتی تمام …

«- كاش مرا به بوسه‌هاى دهانش
ببوسد.
عشق ِ تو از هر نوشاك ِ …

«- من گل ِ سرخ ِ شارون
نرگس ِ خندان و سوسن ِ دره‌ام.»…

«- شب همه شب تنها در فرش ِ خواب ِ خويش
بى‌خود از خويش …

«- تو زيبائى اى عزيز ِ من
با چشم‌هايت اين دو كبوتر، از پس …

«- چرا دل ِ من، هنگامى كه به خواب اندرم پريشان و ناآرام بيدارى …

«- تو زيبايى اى دلارام، همچون اورشليم در ذروه‌ى شوكت ِ خويش و همچون …