این خانه که از آنِ من است | فیض احمد فیض

درها و دیوارهای این خانه  از آن من است؛
این خانه که از آن من است،  در هوایی مسموم غنوده
در دلِ دود اندوه
این خانه، که از آن من است،
در نفَس‌ش سِیر جادویی درد، ردِ افسون رنج جاری‌ست
در این خانه که از آن من است.

در پیِ اش که از آن من است
زمزمه‌ی اشک‌هاست، بر سقف‌ش گردشِ آه ‌ها.
در اتاق‌های این خانه که از آن من است؛
هر صدایی، صدایِ ویرانی‌ست
در این خانه که از آن من است.

بگذار کسی به خانه‌ بیاید، به خانه‌ام
بگذار کسی به خانه‌ی رنج بیاید
بگذار کسی بیاید و قصه‌ی اندوه را بشنود
بگذار زبان حزن را بفهمد
بگذار کسی به این خانه بیاید.