بایگانی نوشته‌های باهار افسری

درها و دیوارهای این خانه  از آن من است؛
این خانه که از آن …

به آسمانی بازگشته‌ام، که رنگش را عوض کرده‌
اما دریا، همان دریاست.

درختِ نان …

رنگ، رنگِ دریای ظهر بود.
دریا ما را پس گرفت
نه مثل فاتحان؛ نه!…

خیابان گروایله را می‌شناسم.
ماه، آنجا، مثل یک قرص نانِ تازه
از تنور دریا، …

تو بگو وَ بعد بگذار این خانه از آن تو باشد.
تو خود نیز …

تو نیامده‎‌ای، اما یادِ خانه آمده‌است.
چون رهرویی که راهش را در بیابان گم …

زمانی خواهد رسید
که با رویِ گشاده
به خودت که به درِ خانه‌ات رسیده…

جنگ زمینی امروز آغاز شد

صبحِ سحر

بِّر بیابانی

دور از …

همانگاه که صبحانه‌ات را آماده می‌کنی، به فکر دیگران باش. (غذای کبوتران را از…

این پسر است
نیرومند و بلند .

این مادر است ،
زنی …

دهان دختری که مدت ها روی نی ها لم داده بود

تکان،تکان می خورد…

چهره ی زیبا
مثل آفتابگردانی ست که گلبرگ هایش را؛ رو به خورشید می …

همیشه بارِ نخست
دشوار تو را می‌بینم،
اندکی از شب می‌گذرد؛
به خانه می‌آیی …

می پرسد:
شعر چیست؟

بینی خوش تراش‌اش،
لبان‌اش مثل دو قاچِ هندوانه
چشم‌هاش که …

نیمی از مردمِ دنیا
عاشق نیمِ دیگرند؛
نیمی از مردم
از نیمِ دیگر، بیزار.…

عشق ما
بیرون،
پشتِ دیوارها زاده شد
در باد
در شب
در زمین
از …