بایگانی نوشته‌های باهار افسری

از عشق با من نگو، غمباد گرفتم
و  یکی‌دو پیک زدم.. گریستم
زخمیِ پرچانه…

یک مرد در زندگی‌اش آن‌قدر وقت ندارد
که برای همه چیز، وقت داشته باشد…

آدم هایی هستند بسیار بیچاره،  آنها حتی

تنی ندارند؛  چند نخ مو ،

زیرش؛ …

درباره خون است
که در تن می کوبد
در مغز
در تخت …

خوابی
که باید بنویسم
روی تکه چوبی
که بازی می کند با آن
کودکی …

من یک زن ام ، نه بیشتر نه کمتر
زندگی می …

ترس از اینکه پلیس جلوی ماشین را بگیرد

ترس از اینکه شب خوابم ببرد…

بالای بام

روی سرِ گردانِ دودکش

من خُرده های لعل بنفش را دیدم

آبی …

ساعت ها را بخوابانید، تلفن ها را بکشید

واق واق سگ ها را با …

تمام روز را کار کرده‌ام
حالا خسته
صدا می‌زنم: «کجایی»
جوابی نیست جز جنبش …

از کنارت که می روم

زمین نفس های آخرش را می کشد

مثل کوبشی …

شهر به چشمم خالیست حالا که نیستی تو

برهوتِ خیابان های غم انگیز ، …