فرزندِ سرکش | دِرِک والکات
( درباره‌ی بازگشت شاعر به زادگاهش)

به آسمانی بازگشته‌ام، که رنگش را عوض کرده‌
اما دریا، همان دریاست.

درختِ نان و انبه، درختِ گل‌کاغذی
هنوز اینجا هستند؛ کهنسال‌تر،
صبورتر.

من همان فرزند سرکشم که رفت و تا به امروز بازنگشت.
عاقبت اما اینجا هستم
وَ جزیزه با سکوتش مرا می‌بخشد.

نور، همان نوری‌ست که کودکی‌ام را روشن می‌کرد.
هیچ چیز جابه‌جا نشده.

چمدانم را زمین می‌گذارم و اشکم سرازیر می‎شود؛
مثل کسی که پس از چهل سال
به خانه بازگشته
و در را هنوز باز می‌بیند.