خانه در دوران جنگ |
اف.دی. ری‌و

یوغ بر گردنِ علف‌زارِ پایین دست؛
یونجه‌هایِ تازه درو شده، پیچک ‌امین‌الدوله
حال و هوای تلخ اکنون را شیرین کرده؛
آبشار نورِ خورشید بر فراز جنگل:
زندگی، یک رویاست.

فوج‌فوجِ بوقلمون‌های هالو که در مرغزار رژه می‌روند وُ
جنگ را نادیده می‌گیرند، برگ‌های درختِ غان امّا
از ترس به خود می‌لرزند و کوه به تلافی می‌سوزد.
دستت را به من بده و به دستانم اعتماد کن
مثل عشقی که شب در انتهایِ دالان ایستاده.

اگر من اوّل مُردَم، تو سال‌های از دست رفته را جمع کن
و با آن­ها سیب‌های آخر تابستان را. غروب‌ها روی پله‌ها به من بی‌اعتنایی کُن
تا به تماشای ابرهایِ نیلی-نارنجی بنشینم که خاکستری می‌شوند.
پیش برو، پیش برو.

اگر تو اوّل مُردی؛ تابه‌ به سردی ماهی می‌شود
سگ‌ها هر صبح تنهایی‌شان را زوزه می‌کشند،
و دیوارهای قدیمی سکوت را می‌شکافند.
من خاکسترت را بر تپه می‌پاشم؛ درست،
همان­جا که آسمان شروع می‌شود.