خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

تک‌شاخ‌ها و غول‌های یک چشم. شاخ‌های طلایی و چشم‌های سبز. بر نشیب در تحیر عظیم جیوه‌ی بی‌لعابِ دریا را نقاشی می‌کنند. تک‌شاخ‌ها و غول‌های یک چشم. یک مردمک و یک قدرت. چه کسی تردید می‌کند در تاثیر موحش این شاخ‌ها؟ پنهان کن اهدافت را ای‌طبیعت!

رازیانه، مار و نیِ بوریا. عطر، ردپا و سایه‌روشن. هوا، خاک و تنهایی. (نردبان به ماه می‌رسد.)

در ماه سیاهِ سارقان مهمیزها آواز سر می‌کنند. اسب سیاه کوچک، سوار مرده‌ات را کجا می‌بری؟ مهمیزهای سختِ رهزنی ساکن که افسارش را گم کرده‌است… اسب سیاه کوچک، چه عطر گل چاقویی! در ماه سیاه، دامنه‌ی سیررا موره‌نا خونین بود. اسب سیاه کوچک، سوار مرده‌ات را …

می‌دانم که بهترین‌های فضا و زمان در دستانِ من است، و نه هرگز پیمانه‌ام کردند و نه پیمانه خواهم شد. سفری ابدی را پیاده می‌پیمایم، (همه بیاید و بشنوید) نشانه‌هایم کتی‌ست ضدباران، کفش‌های خوب و عصایی بریده از جنگل، در صندلی من، هیچ یک از دوستانم …

انریکه، امیلیو، لورنزو هرسه یخ می‌بستند: انریکه در عالم بستر امیلیو در عالم چشم و جراحات دست‌ها لورنزو در عالم مدارس بی‌سقف. لورنزو، امیلیو، انریکه، هر سه می‌سوختند: لورنزو در عالم برگ‌ها و توپ‌های بیلیارد امیلیو در عالم خون و سنجاق‌های سفید انریکه در عالم مردگان …

زاده می‌شود از من از سایه‌ام طالع می‌شود از پوستم بامداد نور خمار. نامت را مختصر می‌کند کبوتر خجول، بر شانه‌ام.

  این واژه ها را در دستانت بگیر و حس کن پاهای چابکشان را و قلبشان را که مثل قلب سگی تند می‌تپد پس نوازش کن پشم‌هایشان را تا آرام گیرند روی زانوانت بگذارشان تا چیزی نگویند دیگر   لانه‌ای بی‌حاصل از اصوات، پناهگاهِ جَوَندگانی ست که …

می‌نویسم بی‌سبک و سیاق هرچه بادا باد، می‌نویسم فی‌البداهه از خاطره، می‌نویسم از خویش از مردم، انگار یک بازی تراژیک بی‌ کارت‌های تک، بر می‌زنم رنگ‌ها را عشق‌ها را، شهرنشینان و کلمات خشن را و به‌جای این‌که از درِ نفرت یا خیابان در آیم می‌نویسم هرچه …

سال‌ها که بگذرند، سال‌ها که بگذرند و هوا گودالی نقر کند میان روح من و روح تو، سال‌ها که بگذرند و من فقط مردی باشم که عاشق بود، موجودیتی که لحظه‌ای ایستاد روبروی لب‌های تو، بینوامردی خسته از سیاحت باغ‌ها، تو کجا خواهی بود؟ کجا خواهی …

در خانه‌ام دیوارها خالی‌اند و من از تماشای گچ سفید رنج می‌برم. چند در دارد خانه‌ام و چند پنجره: نمی‌‌توانم از پسِ این‌همه سوراخ برآیم. این‌جا مادرم زندگی می‌کند با عینک‌هایش. این‌جا همسرم زندگی می‌کند با گیسوانش. این‌جا دخترانم زندگی می‌کنند با چشم‌هاشان. از چه رنج …

همینکه از هماغوشی فارغ می‌شد می‌نشست پشت میزش و برای همه‌ی عاشقان درگذشته‌اش می‌نوشت که دلتنگشان است. همینکه از هماغوشی فارغ می‌شد خودش می‌شد.

این یک پنجره است. اینجا زمان در انتظارِ اوست. پشت شیشه، چهره‌اش، نامرئی، در سکوت. کور و شیرین نگاهم می‌کند با چشم‌های باز. کنار من شب است. دور است پنجره‌اش. گاه‌گاهی او را در لباس سیاه می‌جویند: مادر جوانِ مویه گلِ باد. بر سینه‌‌اش نیایش می‌کنند …

  وقتی که آخرین بار در دره‌ی مقدس خواهرانِ نُه‌گانه* به فرمانِ آپولون ایلیاد و اُدیسه را می‌خواندند هریک برای خوش‌آیندِ او خود را مشتاق‌تر نشان می‌داد و از او می خواست تا رازی را فاش کند که کائنات از آن بی‌خبر است و خدای شعر …

یقین ندارم، ولی گمان می‌کنم که یک زن و یک مرد یک روز عاشق هم می‌شوند، آرام آرام تنها می‌شوند چیزی در دلشان به آن‌ها می‌گوید که تنهایند تنها بر زمین، به درون هم در می‌آیند یکی دیگری را می‌کشد. همه‌چیز در سکوت اتفاق می‌افتد. عین …

عریان می‌شوی انگار تنها هستی و ناگهان می‌فهمی که با منی. و آن‌وقت چه مایه دوست‌ات می‌دارم میان ملافه‌ها و سرما! سر به اغوای من می‌گذاری انگار مردی ناشناسم، و برایت حجله‌ی جشن و گرما می‌بندم خیال می‌کنم همسرم هستی و با من دفن می‌شوی. و …

حقیقتِ تو؟ نه! «حقیقت»، و بیا با من در تکاپویش، از حقیقتِ خویش اما، مراقبت کن.

دریا به امواج پیمانه می‌شود آسمان به بال‌ها و ما به اشک‌ها. هوا در برگ‌ها می‌آرمد آب در چشم‌ها ما در هیچ. انگار نمک و خورشید، ما و هیچ…

بر تخته‌ی قلبم نوشتی: بخواه! و من قدم می‌زدم روزها و روزها را مجنون و معطر و محزون.

وقتی دلت می‌خواهد بمیری سرت را زیر بالش فرو کن و تا چهار هزار گوسفند بشمار. دو روز غذا نخور و ببین که زندگی چه زیباست: گوشت، لوبیا، نان. بی‌ زن بمان: خودت خواهی دید! وقتی دلت می‌خواهد بمیری این‌همه آه و فغان نکن: بمیر و …

اگر زنده ماندی، اگر مقاومت کردی: آواز بخوان، رویا ببین، مست کن! زمانه‌ی زمهریر است: عاشق شو، شتاب کن! بادِ ساعات خیابان‌ها را جارو می‌کند، معبرها را. درختان منتظرند: تو منتظر نباش، موعد زندگی‌ست، یگانه فرصت‌ات!

به من همه‌چیز دادی خدایا، پدرم را و مرگ پدرم را، مادرم را و مرگ‌اش را برادرم خوان و عاقبت‌اش را خورخه، واقعی‌اش و شبح‌اش را همسرم، چِپیتا،‌ و فرزندانم را به من تخت دادی و استخوان تا فرصت بیشتری تقاضا کنند. به من همه چیز …

دوباره پایم به سیاست باز شد. می‌دانم به هیچ دردی نمی‌خورم ولی از من استفاده می‌کنند و نمایش‌ام می‌دهند. «شاعری از خانواده‌ی پروانه‌های سیرک که از سوراخ سوزن می‌گذرد، ویترین شماره‌ی پنج.» با شما می‌آیم تا خودم را ببینم.

بر زبان نمی‌آید. به چشم‌هامان می‌آید، به دست‌هامان، می‌لرزد، مقاومت می‌کند. بعد می‌گوید صبر کن، صبر کن، و می‌دانی که خداحافظی تلخ و بیهوده است.

مردی که دندان ندارد نمی‌تواند برقصد. مردی که چشم ندارد نمی‌تواند بگوید: بون‌ژو مادام! روز قشنگیه: بم لطف کن و بکش‌اش! مردی که شلوار ندارد نمی‌تواند بین مردم قدم بزند. مردی که کسی را ندارد نمی‌تواند گریه کند. مردی که کسی را ندارد نمی‌تواند گریه کند. …

  زمین مثلِ یک پرتقال، آبی‌ست هیچ خطایی در کار نیست کلمات دروغ نمی گویند پیشکش نمی‌شوند دیگر‌ برای سردادنِ سرود گِردِ بوسه‌های تفاهم عشق و جنون پیوند خورده دهانش با تمامِ رازها و لبخندها و چه جامه‌های گذشت که بر تنِ اوست تا که عریانش …

اگر زندگی خوب است، رویا از آن‌ هم به‌تر است، و از همه به‌تر بیدار شدن است.

در تنهایی‌ام دوستانم را دارم: وقتی با آن‌ها هستم، چه دور، چه دورند آن‌ها!

از «هنر غذاخوری»، درس نخست: نباید قاشق را با چنگال گرفت.

بیدار شوید ای خنیاگران: پژواک‌ها به آخر می‌رسند و صداها آغاز می‌شوند .

نه خورشید که ناقوس، وقتی بیدارت می‌کند بهترین اتفاق صبح‌گاهی‌ست.

نویسندگان، صحنه با تعصبی تئاتری به آخر می‌رسد: در آغاز صورتک بود.

ساعت قلبم: ساعت یک امید و یک ناپیدایی.

چشمی که می‌بینی‌اش چشم نیست چون تو او را می‌بینی، چشم است چون تو را می‌بیند.

کلمات عاشقانه را، با اندکی اغراق بهتر می‌توان فهمید.

سکوت گرد شب بالای خط حامل نامتنهاهی. و عریان بالغ از شعرهای گمشده به خیابان می‌روم. آن سیاه، دریده به آواز زنجره‌ها، با خود آن آتش بیهوده را دارد، بی‌جان، از صدا. آن نور آهنگین که جان را در می‌یابد. اسکلت‌های هزار پروانه‌ در چاردیواری من …

به نقطه‌ای دور می‌نگرند پسرکان. چراغ‌های نفتی خاموش می‌شوند. چند دختر کور از ماه می‌پرسند و مارپیچ‌های مویه از راه هوا بالا می‌روند. به نقطه‌ای دور می‌نگرند کوهستان‌ها.

پیش‌گویی‌ات ای شاعر! فردا لب به سخن می‌گشایند دو لال: سنگ و دل.

  سربازان مزرعه و کاخ را آتش زدند قلعه را ویران کردند و بقایای باستانیِ رومی را همان‌ها که پیروز بر زمان و آذرخش و آب نشانی از گذشته‌های دور بودند و اکنون خرابه‌هایشان منحرف کرده جویباران را بناهای اندوه و نفرت و جنگ سربازان مزرعه …

امواج بی‌شمار پیش از من بوده‌اند و پس از من خواهند بود. اما این لحظه مال من است و با بازوهای گشاده به سویت می‌دوم. می‌خواهم در آغوشت بگیرم ای ساحل و ناپدید شوم در آغوشت.

    تو نباید فقط برای رسیدن به جایی از خانه بیرون بزنی، بلکه از طریق نگاه کردن هم می‌شود باید ببینی چیزی برای دیدن نیست، تا بگذاری  همه چیز به شکل سابق اش بماند   جایش است، وقت اش است تا برای پس فردا ،چیزی  …

از آلبوم عکس با احتیاط عکس‌های عشاق پیشین‌ات را حذف کرده بودی. از آن‌ها تنها تهی به جا مانده بود. به آن قیچی‌ها فکر کردم و از عاقبت خود آگاه شدم.

بارالها ما را حفاظت کن از مواجهه سال‌ها و سال‌های بعد با عشق‌های بزرگمان.

اندک اوقاتی که شاد بودم هراسی ژرف با من بود: مخارجش را چگونه پرداخت کنم؟ تنها ابلهان یا به دنیا نیامدگان شادمانند بی‌هراس.

چگونه دست‌خطِ دستانت را دوست می‌داشتم بر فرش بر میز هر روز بر خلوت غروب بر گرد و خاک پنجره بر ماسه‌های یکدست ساحل دست‌های ساکت پیام‌های تک‌هجایی ولی هرگز نمی‌دانستی چه واژه‌ای را می‌نویسی.

در شهری که من به دنیا آمدم اشباح، مادینه‌اند. آن‌طور که وقتی بیدار می‌شوم می‌توانم به تو بگویم: صبح بخیر شبح‌بانو!

بوی آلت‌ات در انگشتانم بیشتر از عطر موست د کارتیر می‌ماند.

در من سقوط کردی چونان روزگاری، فخر اعصار گذشته را زمان را در درندگی‌اش!

مادر، اگر تو بمیری چرا می‌توانم بی‌احساس قصوری خودکشی کنم؟

فلاسفه می‌گویند که تنها «آن» حقیقت دارد. اگر این شعر را ننویسم هیچکس در آینده نخواهد دانست که یک شب من و تو در یک قطار از سن‌سباستین تا بارسلونا عقشبازی می‌کردیم پرشدت. اگر این شعر را ننویسم نه پسرت خواهد دانست نه همسرت. اگر این …

عشق ترجمه است: خیانت است! همیشه با نوستالژیای بهشت پیش از بابل.

فرشتگان ساقط پوست لطیف نوستالژی: سایه‌ی هرآن‌چه می‌شد باشیم در بهشت بعید. سقوط می‌کنیم به خاطر هذیان بزرگ زیبایی بر سرزمین‌های مضاعف رنج.

در حدود رودی که یک برلین را از برلینی دیگر جدا می‌کند (رود هاول) پسری نیزه‌ای پرتاب می‌کند. آن ماهی که صید خواهد کرد غربی‌ست یا کمونیست؟

وقتی در شهرهای ناشناس باران می‌بارد آبی که فرومی‌بارد با من از چیزهایی می‌گوید که نمی‌دانم. در کرانه‌ی دریا نیست بی‌تردید همه خود را مسافرانی می‌یابیم از یک کشتی کشتیِ مجانین شاید.

خدا خفته است و در خواب هذیان می‌گوید. ما کلمات آن خداییم پریشان که در تنهایی ابدی برای خودش حرف می‌زند.

حالا که همه‌ی دنیا بر آن است که در آینده زندگی کند من و دلتنگی‌‌ام تصمیم گرفته‌ایم در گذشته به سر بریم.

از همه چیز فقط احساساتشان را به خاطر می‌آورم و هرچیز دیگری را از یاد می‌برم. بسیاری از آن‌ها خطاهای حافظه‌‌‌ی من‌اند.

عشق به تمامی تخیل است. سال را ابداع می‌کند، روز را، ساعت را و آهنگش را. عاشق را ابداع می‌کند و حتی معشوق را. امتحان نمی‌کند هیچ‌چیز را در برابر عشق، این‌که هرگز، هرگز معشوقی در کار نبوده‌است.

در اندیشه‌ی جانت در چشمانت به خویش نظر کردم. جَبَن سفید. در اندیشه‌ی دهانت در چشمانت به خویش نظر کردم. جَبَن سرخ. در چشمانت به خویش نظر کردم. اما تو مرده بودی! جَبَن سیاه.