خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

۱ نمی‌توانم عنوانی بیابم برای خاطره‌ای از تو با دستی دریده به ظلمات بر بقایای چهره‌ها گام بر می‌دارم بر نیمرخ‌های محو یاران منجمد در قاب‌های سخت چرخان بالای سرم خالی انگار پیشانی باد چون نیمرخ سیاه مردی از کاغذی سیاه. ۲ زیستن- به رغم اینکه …

صدا زدم، چون کشتی‌شکسته‌ای ملعون صدا زدم امواج جانی را که نام حقیقی مرگ را می‌شناسند. باد را صدا زدم با او از میل بودن‌ام گفتم. پرنده‌ای مرده اما تا آستان یاس پر می‌کشد در میانه‌ی موسیقی وقتی جادوگران و گل‌ها دستِ مه را قطع می‌کنند. …

ای‌کاش فقط می‌شد برای چیزی مرد بی‌تردید، درجا و خونین نه این‌چنین سال به سال دندان به دندان چنان که من خسته تا سر حد مرگ از مرگ.

می‌ایستد تنها بر ساحل یک خیال. دوایر سیاه دور چشم‌هایش می‌گسترد: به مرگ اندیشیده‌ام.

تایپ کردن کافی‌ست. امروز لباس می‌شویم به سبک و سیاق قدیم‌ها. می‌شویم و می‌شویم و آب می‌کشم و چنگ می‌زنم مثل مادربزرگ‌ها و مادرِ مادربزرگ‌هام. آرامش خیال. رخت‌ شستن سالم است و مفید عین یک پیراهن تمیز. نوشتن، پر است از ظن و گمان: عین سه …

چه زیباست انتظارِ دوباره‌ی تو در همان جای همیشگی بی‌نگاهی به در و زیر چشمی پاییدنِ آیینه‌ی بزرگ آگاه از این‌که اگر دیر هم بیایی خیلی دیر نخواهی کرد فقط باید قدری بیشتر انتظار بکشم. مشتری‌ها را هل می‌دهی از نفس افتاده، مدام عذرخواهی می‌کنی. «تو …

ظلمت، ظلمت فزون‌تر است که به روز مرگم خواهم خواست. سکوت، سکوتی فزون‌تر است و استغراقی، ژرف در جام‌هایی تاریک که نمی‌‌شناسمشان. پس، باز کن مهِ پنجره‌ها را و برگردان خنجر را به مرکز ضربان.

بانگ خروسان… سپیده‌دم دری گشاده را می‌گشاید … «دلتنگی» که هرگز رهایت نکرد در آن‌ها ظهورمی‌کند دستی بر آرزو و دستی بر رنج. و باور داشتی که از یاد رفته‌ای!

در نسیان می‌نویسم در هر آتش شب در هر چهره‌ی تو پس سنگی‌ست ‌آن‌جا که به بسترم در می‌آیی کسی نمی‌شناسدش روستاها بناکرده‌ در ملاحت‌ات ‌وز آن‌ها رنج برده‌ام من برونِ منی مال منی ای زن بیگانه.

به حکایت یک جنگ دریایی کهن گوش می‌کنی؟ می‌خواهی بدانی در نور ماه و ستارگان چه کسی فاتح شد؟ این قصه را گوش کن، آن‌‌سان که پدرِ ملاحِ‌ مادربزرگ‌ام برایم تعریف می‌کرد. می‌گفت: بت می‌گم، دشمن‌مون تو کشتی‌ش ول‌‌معطل نبود. یه انگلیسیِ جیگردارِ عنق بود، کله‌شق‌تر …

باید تحویل دهی عشقت را وقتی او را با خود می‌برند، باید تحویلش دهی از فرق سر تا نوک پا، همراه نفس‌ها و رنگ پوستش، برق نگاه و افکار مدفونش، همراه شیوه‌ی لباس پوشیدن و سبک عریان شدنش، رعشه‌ی سرخوشی و نوازش‌اش، همراه جسم نوازش شده …

حالا از آن‌چه در اوان جوانی‌ در تگزاس می‌دانستم حرف می‌زنم ( از سقوط آلامو نمی‌گویم، کسی جان به در نبرد تا از سقوط آلامو حرف بزند آن صد و پنجاه نفر در آلامو هنوز لال‌اند.) این حکایت کشتار بی‌رحمانه‌ی چهارصد و دوازده مرد جوان است. …

به موسیقی می‌ماند عشق، مرا بر می‌گرداند با دست‌های خالی با زمان که خاموش می‌شود ناگهان بیرون بهشت. جزیره‌ای را می‌شناسم، خاطرات‌ام، و یک موسیقی آینده، عهد و پیمان. و می‌روم به سمت مرگ که وجود ندارد، که نامش در سینه‌ام افق‌ است. همیشه ابدیتِ بی‌موقع.

می‌توانی برایم هرچه دلت می‌خواهد بگویی باورکردنشان، اهمیت ندارد مهم این است که هوا لب‌های تو را به حرکت در آورد یا لب‌های تو، هوا را به حرکت در آورند که بسازی حکایت‌ات را، تن‌ات را به هر ساعت، بی هیچ وقفه‌ای عین شعله‌ای که به …

بیدار می‌شوم. نخستین جزیره‌ی هشیاری: یک درخت. هراس، پرواز را ابداع می‌کند. بیابانِ آشنا به من خوش‌آمد می‌گوید. کسی با بی‌تفاوتی نگاهم می‌کند.

یک شعر چون نبردی بزرگ مرا پرتاب می‌کند به این میدان بی خصمی جز خویش من و هوای فراخ کلمات. ۲ می‌آرمد ابر نور می‌آرمد چشم‌ها گمراهانِ ابدی از چندین فسانه خسته نمی‌شوند. ۳ آبیِ سمج جهالتِ بودن در حدقه‌ی بیگانه چون خدا که در هیچ. …

تنِ تو، جهان، می‌دود. چشمان من، جهان، نیز. هیچکس دوبار با همان چشم‌ها عاشق نمی‌شود. تفکر: به هم آمدن.

عزیزکم: چه خوب آب‌تنی می‌کنی، بی کسی که تماشایت کند، در آب‌های یخ‌بسته‌ی محاسباتِ خودپرستانه‌ات.

نه بادم، نه بادبان سکانی‌ام که کشتی می‌راند. نه آبم، نه سکان همان‌ام که این ترانه را می‌خواند. نه حنجره‌ام، نه صدا همان‌ام که ترانه می‌شود. نه می‌دانم کیستم، نه چه می‌گویم روانه می‌شوم اما و تعقیب‌ات می‌کنم.

تمام رنگ‌پریدگی‌هایِ شرح‌ناپذیر، خاطره است. در گذر از دیوار به دیوار مغاک، پلکی‌ست. غرق می‌شود آن‌جا جهان تباه‌ِ قطره اشکی.

خورشید منفجر می‌شود: فرو می‌ریزد خود را تا خنک شود در شادمانی‌ات. امواج سینه‌ات می‌شکنند. من تن می‌شویم در خنده‌ات. موج‌های بلند و خورشیدهای کرانه‌های جداجدا. خنده‌ات، آفرینش‌است شادمانه به معشوقه‌گی.

به من می‌ر‌سد تشویشی مرموز که به ظرافت در هوا برگی افتاده به جا می‌نهد. وضوحِ بی‌جانِ پارک متروک، و آبی که روانه می‌شود در فواره‌ی خوابگرد. و بی‌شک، وجود داری ای یار، و حرکت می‌کنیم در کلماتی محرم که جهان را می‌بافند.

چنین موج می‌زنی از آب، زلال، و گیسوان بلندت از دریایند هنوز، و بادهایت به پیش می‌رانند و موج‌ها به راه‌ات می‌برند‌‌، چونان که بامداد، از راه امواج، آرام. و چنین از راه می‌رسی ناگهان، چونان که بامداد، و در ساحل رازِ روز دوباره زاده می‌شود.

عصری با درختان، خاموش و روشن. سکوت خود را، اشیا بسانِ زنگوله‌شان می‌برند. سایه دارند و قبولش می‌کنند. نام دارند و فراموشش می‌کنند.

واپسین نور آنچه از کف شده را به کف می‌آورد. همان نور که ویرانه‌های نسیان را پاس می‌دارد. آن نور با رمه‌های مطرود مرمر.

آنان که سپیده‌دمان بادبان برکشیدند و دیگر بازنخواهند گشت، ردپاشان را بر موجی به جا نهادند. پوسته‌ی صدفی زیبا چنان فسیلِ دهانی به اعماق دریا فرو می‌شود. آنان که بر جاده‌ای خاکی گام نهادند و هرگز به پشت پنجره نرسیدند هرچند بام‌ها در دیدرس‌شان بود: در …

به من هوای آزاد دادی، سایه‌ی خفیف دست‌ات کز صورتم می‌گذرد. به من سرما دادی، فاصله را، قهوه‌ی تلخ نیمه‌شبان را بر میزهای تهی.

همیشه وسط فیلم باران می‌گرفت. میانِ گلبرگ‌های گلی که برایت می‌آوردم عنکبوتی منتظر بود. خیال می‌کنم می‌دانستی و شوربختی را می‌خواستی. همیشه چتر یادم می‌رفت قبل از این‌که به دنبالت بیایم. و پر بود رستوران و فریاد جنگ بود در گوشه‌های خیابان. متن یک ترانه‌ی تانگو …

دیده‌ای، به راستی دیده‌ای، برف را، ستارگان را، معابر شکوهمند نسیم را… لمس کرده‌ای، به راستی لمس کرده‌ای، ظرف را، نان را، صورت این زن را که چنین دوستش می‌داری… زندگی کرده‌ای مثل پیشروی در خطوط مقدم در لحظه، در نفس‌نفس زدن، در سقوط و فرار… …

خطوط مه‌آلود چهره‌ات را دوست دارم، صدایت را که به خاطر نمی‌آورم، خوشه‌‌‌ی عطرهای فراموش‌ات را. دوست دارم قدم‌هایت را که هیچ‌کس به راهشان نمی‌برد و سردابه‌ای را که در غیاب من مسکن می‌کنی، از عمیقِ جان دوست می‌دارم تنِ برآمده از اشباح‌ات را.

اگر بتوانم قلبی را از شکستن باز دارم بیهوده نزیسته‌ام اگر بتوانم دردی را تسکین دهم یا کم کنم یا به سینه سرخی افتاده یاری دهم به آشیانه‌اش برگردد بیهوده نزیسته‌ام.  

حالاست که باز می‌شود دید توت‌های سرخ را در خاکستری کوهستان و کوچ شبانه‌ی پرندگان را در سیاهی آسمان. غمگینم می‌کند این خیال: آنها که مرده‌اند، نمی‌بینند این چیزهای کوچک را که ما بسته‌ایم به یکایکشان. آنها غایبند. چطور آرام بگیرد روح؟ به خود می‌گویم شاید …

  همه می‌رقصیم بر لبه‌ی سکه‌ها فقیر به فقرش می‌لغزد و می‌افتد دیگران، همه می‌افتند بر او.  

که می‌تواند حکایت این پیر مرد را روایت کند؟ چه کس غیاب را وزن می‌کند؟ که می‌خواهد به وجب حجم نیاز و اندوه جهان را اندازه کند؟ یا به دور هیچ در واژه ها حصار کشد؟   : برگردان تقدیم به محسن عمادی‌ست  

فضا و زمان! حالا می‌بینم که حقیقت دارد آن‌چه گمان می‌بردم آن‌چه گمان می‌بردم وقتی بر چمن پرسه می‌زدم آن‌چه گمان می‌بردم وقتی تنها در بسترم آرمیده بودم و باز، وقتی کنار ساحل زیر ستاره‌های پریده‌رنگِ سپیده‌دمان قدم می‌زدم. بندها و لنگرها ترک‌ام می‌گویند آرنجهایم بر …

به خاطره‌ی تولد فدریکو گارسیا لورکا

بزرگ‏راهى به خواب ديدم كه تنها تو از آن مى‏گذشتى پرنده‏ى سپيد از شب‏نم با نخستين گام‏هايت بيدار مى‏شد در جنگل سبز و خيس دهان و چشم ِ سپيده باز مى‏شد برگ‏ها همه برمى‏افروختند تو روزى نو آغاز مى‏كردى هيچ چيز نمى‏بايست آتشى بلند بر پا دارد اين روز مى‏درخشيد همچون بسيارى روزها من خفته بودم زاده‏ى ديروز بودم من تو سخت پگاه از خواب برخاسته بودى تا از براى چاشت مرا كودكى ِ جاودانه ارزانى دارى.

گورستان، قطعۀ گورهای کوچک. ما، سالخوردگان، در خفا می گذریم، مثلِ پولدارها که از پایین شهر می گذرند. اینجا خوابیده «زوسیا»یِ کوچک، «جک»، «دومینک»، آفتابِ زودرس، ماه، ابرها، گردش فصول. آنها چندان چیزی ذخیره نکردند در چمدانِ بازگشت شان. تکّه هایی از چشم اندازها که دفعات …

* او همان مردی‌ست که برف را در آغوش می‌کشد شهد انار بر انگشتان‌اش و همیشه ناپدید می‌شوند: برف و او. این شعر، یک شعر عاشقانه‌ نیست کاری به کار کلمه و تن ندارد یا به هر چه در آن‌ها می‌نشیند. موضوعش گنجشک‌هاست‌ گنجشکانی که بر …

قهوه‏رو ريخ تو فنجون شيرو ريخ رو قهوه قندو انداخ تو شيرقهوه با قاشق چايى خورى همش زد شيرقهوه‏رو خورد و فنجونو گذاشت بى‏اين كه به من چيزى بگه، سيگارى چاق كرد دودشو حلقه حلقه بيرون داد خاكسترشو تكوند تو زيرسيگارى بى‏اين كه به من نگاهى كنه، پا شد كلاشو گذاش سرش بارونى شو تنش كرد چون كه داشت مى‏باريد و زير بارون از خونه رفت بى‏يك كلمه حرف بى‏يه نگاه. من سرمو گرفتم تو دستام و اشكام سرازير شد.

از پدربزرگم دو چیز را به یاد دارم شلوار نخ‌نما و اینکه چگونه هر روز ساعت جیبی‌اش را دو دقیقه جلو می کشید وقتی از او پرسیدم که چرا باید چنین دقیق زمان را بداند گفت یک تاجر، می تواند مالی را ببازد اگر به قرارش …

در میامی، زیر آفتاب خواهم مرد، روزی که خورشید سوزان باشد، روزی شبیه روزهایی که به یاد دارم، روزی شبیه همه‌ی روزها، روزی که کسی نمی‌داند یا به خاطر نمی‌آورد، و آفتاب روی عینک‌آفتابی غریبه‌ها می‌درخشد و درچشم‌های دوستان انگشت‌شمار کودکی‌ام و درچشم‌های عموزاده‌های بازمانده‌ام، کنار …

امیلی دیکنسون که در زمان حیات خود شاعرشناخته شده‌ای نبود و اشعارش تازه بعد از مرگ او کشف شدند، امروز یکی از مشهورترین شاعران امریکاست. بسیاری از منتقدان کوشیده‌اند که با استفاده از زندگینامه او شعرش را تفسیر کنند یا از شعرش برای توضیح زندگی‌اش بهره …

«امید»، چیزی است پردار- که بر سر روح می‌نشیند- و نغمه‌ای بی‌کلام می‌خواند- و هیچگاه – از خواندن باز نمی‌ماند- در باد- دلنشین‌تر- شنیده می‌شود- توفانی تلخ بباید- که با خود ببرد پرنده کوچکی را که این همه را گرم می‌دارد- همیشه شنیده‌ام صدایش را- در …

اگر در پاییز می آمدی، تابستان را جارو می کردم با نیمی خنده، نیمی ضربه، آنچه زنان خانه‌دار با مگسی می‌کنند. اگر تا یکسال دیگر می‌دیدمت، ماهها را بدل به توپ‌هایی می‌کردم، و در کشوهای جداگانه می‌گذاشتم، تا زمانشان برسد. اگر قرن ها تاخیر می‌کردند، با …

ﺷﻜﻔﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺁﻏﻮﺵ ﻛﺸﻴﺪﻥﻫﺎﻯ ﺯﻥ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ میﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻧﻪﺗﺮﻳﻦ ﺯﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺭﻓﻴﻘﺎﻧﻪﺗﺮﻳﻦ ﺯﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﻴﻘﺎﻧﻪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ …

  به چهار جانب خاک رو می‌کنند: چهار رسول رهیده‌ی جنگاور. و چهار جانب خاک پشت چهار قفل سنگین مقفول است. پای جاده‌ی آفتابی سایه‌ی باستانی ستون آونگ می‌شود از ساعت بند به ساعت رقص. از ساعت گل سرخ به ساعت پنجه‌‌ی اژدها. از موقع لبخند …

زیر بارانی تند در پاریس خواهم مرد، در روزی که همین حالا می‌توانم تصور کنم. در پاریس خواهم مرد… و مرا نمی‌رنجاند… شاید در پنجشنبه‌ای، مثل امروز، در پاییز. پنجشنبه خواهد بود چرا که امروز هم پنجشنبه است، همین حالا که دارم این سطرها را می‌نویسم، …

به هر کسی خود را پیشکش می‌کنم همچون پاداشش خود را به شما می‌بخشم پیش از آنکه سزاوارش باشید چیزی در من است ، درون من، در قلبم چیزی بی نهایت سخت: بسان قله‌ی بلندی از کوهساران چون شبکیه‌ی یک چشمِ مرده و بدون پژواک با …

گزیده‌ای از شعرهای استانسکو، شاعر بزرگ رومانیایی

همیشه کسی در اتاق کناری هست که کنار دیوار فال‌گوش می‌ایستد. همیشه کسانی در اتاق کناری هستند کسانی در حیرت این‌که شما آن‌جا بدون آن‌ها چه‌ می‌کنید. همیشه کسی در اتاق کناری هست کسی که فکر می‌کند شما به کس دیگری فکر می‌کنید یا کسی که …

ساعت‌ها را متوقف کنید، تلفن‌ها را قطع کنید با تکه‌ای استخوان چرب، جلوی پارس سگ‌ها را بگیرید پیانوها را ساکت کنید و با صدای خفه‌ی طبل تابوت را بیاورید، بگذارید سوگواران بیایند بگذارید هواپیماها ناله کنان بالای سرمان بگردند و پیام مرگ او را در آسمان …

دور زنان و دورزنان در مارپیچی که هردم گسترده‌تر می‌شود قوش شکاری قادر به شنیدن قوش‌بان نیست؛ چیزها از هم می‌گسلند؛ کانون دوام نمی‌آورد؛ آشوب محض بر جهان رها شده، موج تاریک از خون رها شده، و هرجا آئین معصومیت خاموش شده است؛ بهترین‌ها بی بهره …

دخترکی آرام بود ازکنار رودهای خروشان می‌گذشت زنی شد بزرگ وبزرگتر دیگر آرامشی نداشت ازکنار باغ های خونین می‌گذشت ازکنار شکوفه های سوخته عاشق مردی شده بود که صورتش را ندیده بود وآن مرد را درون گلوله ها گم کرد بازهم بزرگتر شد در پیرسالی‌اش دانه‌های …

غریب است سرگردانی در مه! آنجا که تنهاست هرسنگ و بوته‌ای، و هیچ درختی درخت دیگر را نمی‌بیند. همه تنهایند. پر از دوست بود دنیا برایم، آنوقت که زندگی‌ام نور بود. اینک که مه فرو می‌افتد. دیگر کسی قبل رویت نیست. راستی که هیچکس عاقل نمی‌شود، …

شفاف تر از این آب که می‌چکد از میان انگشتان به هم گره کردۀ تاک‌ها اندیشۀ من پلی می‌کشد از خودت به خودت خودت را ببین واقعی‌تر از تنی که در آن ساکنی جای گرفته در مرکز ذهن من تو زاده شدی که در جزیره‌ای زندگی …

حتی رویاها هم آب می‌روند آن‌جا که صفوف خواب‌آلوده‌ی اجداد ماست وقتی متلون چنان پرندگان، گردن‌فراز چنان پرندگان به بالا فراز شدند بر پله‌های سلطنتی و هزار چلچراغ می‌درخشیدند، و پدربزرگ، دیگر انس‌گرفته تنها با عصایش شمشیری نقره‌ای را فشرد به کنارش و مادربزرگی عشق‌ناچشیده که …