چگونه یارای آوازمان بود؟
با چکمه بیگانگان به روی قلبمان،
در میان اجساد رها شده در میادین
بر علفهای یخبسته،
با مویههای معصومانه کودکان،
با فریادهای سوزناک مادری
که به بدرقه
فرزند مصلوب بر تیرک تلگراف
پای میکشید.
در پی پیمانی،
بربطهامان
آویخته بر شاخسار بیدبنان،
در نسیم غمافزا آرام تاب میخورد.
خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry



