بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

حیوانی پنهان‌شده در شفق، نگاهم می‌کند و بر من دریغ می‌آورد. میوه‌های پوسیده درفرودست …

محبوس
در چادر سربازانی که دیگر
به خانه بر نمی‌گردند.
اگر سر به عزیمت …

لباس‌هایمان فرسوده‌اند
کفش‌هایمان پاره و
حرف‌هایمان تکراری…

به چشم‌های هم نگاه می‌کنیم
غذای سرد …

ماه نوامبر.
رعد و برق
خون گرم تابستان را
می‌مکد.

ناقوسی
که کرها و …

۱

دوشنبه،
حس کفشی طاق را دارد،
که جفتش را جویده‌است
سگی که بر …

بی برو برگرد
یک‌شنبه‌های سینما
بارانی بود
چترهای سیاه بزرگ
روبروی گیشه به هم …

تمام ایده‌ها از من می‌گریزند
یکی یکی
مخفیانه در می‌روند
مثل شهود جنایتی سیاسی.…

مرگ را می‌خواندی، خسته بودی.
آوازش می‌دادی
چنان ساده
انگار اسب سفیدی را صدا …

ماه
نیکوتین یک بوسه…

نگاهی زیرچشمی
مثل دکل کشتی دزدان دریایی
بالای جزیره‌ای دور.…

در جزیره‌ای زندگی می‌کنیم
من و تو
دور از تمامی شهرها، چراغ‌های راهنما
و …

نمی‌توانم از آفتابگردان نگاهت بگریزم
قضاوت‌ام نکن به خاطر آن‌چه ندارم:
غریزه‌ای مادرانه شاید…

به یک فروشنده‌ی بند کفش برخوردم
پایین کوچه‌ای در بازار
می‌خواست به من بند …

در آن پاییز که غژغژ می‌کنند درهای پارک
و قدم‌ها بر زمین، زیر ردپاهای …

نور ماه بر دیوار سفید
و دوباره گفت:
«پس دیگر سایه‌ی تو نیستم؟»
جواب …

می‌گذارم آرایشگر
هرچه به جا مانده از چشم‌هایم را بردارد
و بسوزاند چرک‌ها را…

با تو حرف می‌زنم
از تو حرف می‌زنم
از اعماق خویش
می‌دانم که جوابی …