بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

همه‌ی تنم پشمالو شده می‌ترسم آن‌ها به خاطر پوستم مرا شکار کنند. پیراهن رنگارنگم، …

یک‌روز  عشقی بزرگ زندگی‌ام را دو شقه کرد نیمه‌ی اول در جاهای دیگر  پیچ …

روز یادبود کشته‌گان جنگ. حالا  اندوه همه‌ی گمشده‌گان را به اندوه آن‌ها اضافه کن …

در اشتباه‌اند دانشمندان، عالم بيليون‌ها سال پيش آفريده‌نشد
جهان هر روز آفريده می‌شود.

به …

بیدار شو، خورشید سوزان! دیگر وقت خواب نیست باید برگردی تا جهانم را روشن …

تو مثل زمستان سردی مثل یک تکه یخ یک گلوله‌ی برف مثل نهر کوچک …

مدالش  برای ما قصه‌ای تعریف می‌کند  که او چقدر افتخار می‌کرد وقتی در گروه …

یک قطره اشک مثل یک کوه، قوی‌است مثل یک عقیده، مصمم است. قصه‌های زیادی …

فردا پانسمان مرا برمی‌دارند نمی‌دانم شاید از فردا با تنها چشم باقی مانده‌ام، نصف …

«مردم مرا دارند و من تنها چلچله ها را که بالهایشان قوسی گشاده رسم …

در کدام بیمارستان سفید در کدام اتاق غم‌زده مرا خواهی یافت انگشتانم را و …

کشوها از اشیای نفیس لبریزند ولی ما، آرام آرام به ایده‌ها عادت می‌کنیم این …

گرمایشان بی‌نام است گرمای تو هم. هیچ‌کس روی درختان اسم نمی‌گذارد من هنوز به …

دستم را دراز می‌کنم در آرزوی لمس، به سیمی مسی بر می‌خورم که جریان …

چرا در شهر سانتیاگو پسرها لبخند می‌زنند و درختان با مهربانی به من خوش‌آمد …

نازنین، میان کلمات و پروانه‌ها برایت خواهم  رقصید از درختان برایت شاخه‌ی نوری خواهم …