بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

دامن سرخی بر آب ظاهر شد
انگار آب
روی آتش نشسته بود.…

در کتابی که حافظه‌ی من است… در صفحه‌ی نخست فصلی‌ که اولین بار تو …

بر ساحلی نشستم، کودکی پامچال کوچکی را که در ذهنم می‌شکفت، پیش‌گویی کرد. گفتم: …

پرندگان در درختان خیس آواز خواندند
و من به آن‌ها گوش فرا دادم
دیگر …

به آن‌که دوستش می‌داشتم، خندیدند تپه‌ی مثلثی‌شکلی کنار بیگ‌فورت. گفتند که در خارپشته‌های مزرعه‌ی …

خواهرم شعر نمی‌‌گه خيلی بعيده که یهو شروع کنه به شعر گفتن به مادرش …

يه باغ ديگه ساختم، آره واسه عشق تازه‌ام. گلای ‌سرخ مرده رو همون‌جا که …

پنج صبح در خانه‌اش را زدم. از پشت در گفتم در بیمارستان خیابان اسلیسکا …

دو دختر راز حیات را در سطر نامنتظری از شعر پیدا کردند. من که …

روز آبی رفتنت و روز خاکستری آمدنت یک روز بلند است. یا اقلا مردم، …

اتاق خالی‌است، پس از رفتن تو خالی مثل فضای میدانی در پایان یک روز …

عشق اولم در جنگ افغانستان مرد نه از گلوله، نه به دست خدای جنگ …

امروز، از دور، تو را دیدم که قدم می‌زدی، و بی‌صدا چهره‌ی درخشان توده‌ی …

برای مردی که به او عشق می‌ورزم بیش از آن‌چه باید، یک شاعر نمی‌تواند …

آه اروس، که خموشانه لبخند می‌زنی، به من گوش کن! بگذار سایه‌ی بال‌هایت آرام …

چه صدایی را می‌توان شنید با گوشی که هرگز جیغ کودکی بیمار را نشنیده‌است؟ …