بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

ما از عروسيها سخن می‌گويیم شما از تدفين‌ها. ما همديگر را می‌فهميم. آن‌که نجات …

پيشکش خواهم کرد، چشمانم را به رهگذران کابوس شبانه پيشکش خواهم کرد، هيجانم را …

ريزش برگی را از تقويم شنيدم برگی از ماه مارس بود تقويم مال دختری‌است …

در کار خدايی‌ام بودم من، بالای سنگ سرشار از غرور. از دوردست، بامدادان، چند …

بيرون آه می‌کشد شب، لباس تراژدی پوشيده بر تن. انگار بيوه‌ای چسبيده به شيشه‌‌ی …

هوا لبريز خداحافظی‌است درياچه‌ی نقره‌ايش ترک گفته، دنيای وحشی،                                              باژگون می‌افتد. شهرها برمی‌خيزند آن‌جا …

آی ناگفته! تمام زندگی‌ام نبوده‌ام يا ندانسته‌ام جريان پرشکوه جاودانی را که مرا آورده …

 دگرگون شو خورشيد به ماه گفت، نمی‌توانی توقف کنی. دگرگون شو ماه به آب‌ها …

اگر به اعماق دلت بروی آن‌جا چه خواهی یافت؟ هراس، هراس هراس از آرواره‌های …

حالا او مرده. چطور بايد بازوهای عشق حقيقی‌ام را از باد و برف بازشناسم؟ …

چهره‌ای که زمين‌اش به من بدل می‌کند از آن توست. پيوسته فراسوی خصال انسانی‌اش …

هر آن‌چه از دورها می‌آيد با مخاطرات می‌درخشد. هر آن‌چه دوباره بر می‌گردد لبريز …

بکوش با جزئيات بيشتری به ياد آوری لباس پوشيدن آن‌که دوستش می‌داشتی را به …

آدمیزاد در زندگی‌اش آن‌قدرفرصت ندارد که به همه‌کاری برسد. فصل‌های کافی در اختیار ندارد …

مردی را می‌شناسم که ازچشم‌اندازی عکس گرفت چشم‌انداز پنجره‌ی اتاقی که در آن عشق‌بازی …

نمی‌دانم که آیا تاریخ خود را تکرار می‌کند یا نه
ولی می‌دانم که تو …