بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آن‌گاه آن‌ها مردند بی‌حتی ريختن خون سبز پيش از آن‌که به زمين برگردند رنگ …

گاه کوه پنهان است از من در مستوره‌های ابر گاه من پنهانم از کوه …

آی، غم! نبايد  با تو چون سگ بی‌خانمانی رفتار کنم که به در عقبی …

اون دختره که آلما صداش می‌کنم که خيلی سفيده خوبه، مگه نه؟ اگه حرف …

شیر سیاه صبح          غروب‌ها آن را می‌نوشیم ظهرها آن را می‌نوشیم  شب‌ها آن را …

در آغوش بازوانش می‌گيرد کودک نيمه‌خفه شده‌اش را، زوزه‌کشان سراسيمه می‌دود پلکان آپارتمان‌اش را …

تو اینطور شروع می‌شی این دستته این چشمت این یه ماهیه، آبی و صاف …

اینو چند وقت پیش گرفتن اولاش انگار یه عکس چاپی محو بود با خطهای …

هفت اکتبر سال هزار و نهصد و پنجاه و یک شبی سرد، تاریک و …

یکی در آغوشم می‌گیرد دیگری با چشم‌های گرگ به من نگاه می‌کند یکی کلاهش …

۱ دست‌های خود را بالا می‌بریم خیابان به آسمان می‌پرد چشم‌هامان را تنگ می‌کنیم …

فقط به ذهنم پابگذار افکارم صورتت را خط‌خطی می‌کنند جلوی چشم‌هایم ظاهر شو چشم‌هایم …

روزی روزگاری اشتباهی بود چنان ابلهانه و کوچک که هيچ‌کس متوجه آن نشده‌بود نه …

دستت را بر پيشانی ام بگذار
انگار دست‌های تو
دستان من باشند.

پناهم باش…

من نيستم اينکه فرياد می‌کشد،
جهان است که می‌غرد.
خبردار، خبردار که شيطان خل …

هميشه ناميدن: درخت، پرنده در پرواز، تخته سنگ مايل به سرخ، نهر لبريز از …