بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

نگاهی گذرا ، از يک قطار: غروبی مه‌آلود، رشته‌های دود بی حرکت و آويزان …

چطور اين‌کارو می‌کنن، اونايی که با هم می‌خوابن بدون عشق؟ قشنگ عين رقاصا. رو …

به تو می‌انديشم و آهويی پايین می‌جهد و از گودالی آب می‌نوشد، چمن‌ها را …

آن‌جا می‌ايستند و لب موج‌شکن درددل می‌کنند صداهاشان پرنده‌ها را به پرواز وامی‌دارد، برگ‌ها …

يه آقايی يه مجله وا می‌کنه خانومای لخت و پتی، با چشای سرمه‌کشيده. يه …

همه‌ی شب، اسب‌ها
از کنار کلبه‌ی سفري‌مان گذشتند.
درون کلبه از سرما بيدار شدم…

تمامی گناهانت را می‌آمرزم نمی‌توانم اما، دو گناه از آن انبوه را ببخشايم: شعری …

نامه‌هايت، هرچه سردتر سکوت ميانشان، هرچه درازتر و اين انتظار، هرچه دشخوارتر شکنجه‌ی عشقم …

می‌خواهم از این خاطره حرف بزنم حالا ولی خیلی محو است- انگار چیزی نمانده‌است- …

به ياد آر، ای تن! نه فقط اين را که چه مايه عاشق بودی …

گفتی:«به سرزمينی ديگر خواهم رفت، به ساحلی ديگر.
شهر ديگری پيدا خواهم کرد، بهتر …

کتاب غروب را تا صفحه‌ای باز کن که در آن ماه، همیشه ماه ، …

در دشت، غیاب دشتم. همیشه چنین است. هرجا که باشم همان چیزی‌ام که از …

چرا می‌ری سفر ؟ آخه خونه سرد بود. چرا می‌ری سفر؟ آخه هميشه بين …

۱ حکايت زندگی‌هامان را می‌خوانيم که در اتاقی رخ می‌دهد. اتاق رو به خيابانی‌است. …

بگو باخودت که سرد است و ملال از آسمان می‌بارد که بايد ادامه دهی …