بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

جوهر از گوشه‌ی دهانم راه می‌افتد. خوشبخت‌تر از من، کسی نيست. داشتم شعر می‌خوردم. …

طبعا شب است. پايین‌تر از عود واژگون با تنها رشته‌اش به راه خود می‌روم …

واسه‌چی بهم وعده داد که خودمون می‌خواستيم يه کشتی بسازيم همه‌شو با دستای خودمون …

هنوز مانده بر تخته سياه بر کلاس درسی در شهری دايره‌ای، دست‌نخورده و صندلی …

نشسته فراز کلمات بس دير شنود‌ه‌ام زمزمه‌ی آهی نه‌چندان دور چونان بادشبانه‌ای در کاج‌ها …

سال به سال بی‌که آگاه‌باشم از آن سپری کرده‌ام آن‌روز را. هنگام که واپسين …

چتر سياهي پيچيده در ژرف‌ترين صبح در سرسرا انتظار مي‌كشد اشك‌ها بر شانه‌هايش خشك …

مرگ که می‌آيد شبيه خرس گرسنه‌ای‌است در پاييز مرگ که می‌آيد  همه‌ی سکه‌های پرزرق …

مجبور نيستی خوب باشی. مجبور نيستی روی زانوهايت صدمايل از ميان صحرا پشيمان راه …

بر سنگ سياه مثلی عربی می‌گويد که خدا مورچه‌ي سياه را می‌بيند که  تکان …

او اکسيری می‌خريد در شهری از روزگاران گذشته هنوز هم بايد به او انديشه …

«من هيچ‌کس‌ام، تو کی هستی؟  تو هم هيچ‌کس‌ای؟  پس يه جفت از ما هس، …

جاده پيچ می‌خورد. بعد آن‌جا ايستاديم. او را ديديم از ميان در باز. نشسته، …

هر روز می‌آيد و سر جايش در جهان می‌نشيند. «کار سخت» می‌گويد «زيستن شعره». …

سايه‌های مردم و اشيا بلندتر می‌شوند از پاييز تا زمستان بلندتر می‌شوند، بی‌توقف وقتی …

کجا همدگر را ديديم، کجا؟ دوستان نزديک مرگ، دوستان قديمي‌ام               ظهر در شهر، سايه‌ها …