بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

نمی دانم چگونه با کلمات بیانش کنم برای هیچ‌چیز غم نمی‌خورم  با کلمات مگر …

در باران نگاهت غرورم رام می‌شود و در میانه‌ی راه کام به انس بر …

خوب، می‌بینی می توانی مرا همسرت بخوانی می‌توانی مرا بر بلندترین بام نیویورک جا …

چون میوه بر شاخه‌ای احساس سنگینی می‌کنم بگذار میوه‌ی تابستانی آرام آرام سر بخورد …

پنج دقیقه پیش از تولدم، هنوز بدنیا نیامده‌ام. هنوز می‌توانم برگردم به نزاییدگی‌ام. حالا …

برای آخرین‌بار پیراهن پدرم را می‌شویم که مرده‌است. پیراهن، بوی عرق می‌دهد. بوی عرق …

پدر همه‌ی زندگیش را آواز خواند. وقتی جوان بود در ورشو تمام زمستان در …

شب عشق بديع چون کنسرتی از ونيز کهن در نواختن سازهای شگفت، سالم چون …

نامادری بدی بود. حالا در پيری چه جان‌کاه می‌ميرد در کلبه‌‌ای خالی. می‌لرزد مثل …

حلقه‌زده‌ام، در يک توپ چون سگی که سردش است. که به من خواهد گفت …

يک اندازه شادم می‌کنند: اينکه تو می‌آيی يا می‌روی يعنی تو به من دو …

در جعبه‌ی جادویی‌ام احساس باران را جا می‌دهم وقتی باران روی طبل پشت‌بام ساز …

اولین دوست خوب من، «آن»ِ ترسناکه که مشت کوبید تو چش‌ام. دومین دوست خوبم، …

ديوار به ديوار هزار مايل دوهزار سيگار يك ابديت و نيمي از شب‌زنده‌داري‌ها سفيدتر …

اون واسه خودش يه خونه ساخت
پی‌شو کند
سنگشو چيد
ديوارشو ساخت
يه سقف …

گل‌ها را دوست ندارم زنان را دوست دارم ولی وقتی که میان یاس‌های بنفش …