بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آه دهانی بودن
معصوم مثل کسی که بی‌قصد خوابیده در مهمانی
بگذار گاز بوسه …

حالا کلیساها،
ارگ‌های موافق و تکرارها
چنان نیایشی یا مزموری برای هفت صدا.
دربرابر …

دست کشیدن از انتظار، دومین گام.
زاده شدن از زن، نخستین گام.

همان ترازوهای …

کی آموختم تا توجه کنم به خزندگان غریب به آب‌های شگفت کوه یخ به …

ما نمی‌خواستیم به این‌جا بیاییم نسل‌ها ما را می‌خواستند

ما جهان را خلق نکردیم …

عمیق می‌گویم عمیق چون اتاق‌هایی که راهشان را از فضا به اینجا کج کرده‌اند …

بیست و هفت ساله‌ام و بدون روشنگری.

کتاب مردگان بر بسترم و بریدگی‌ها، خورشید …

به این‌جا آمدم تا دنبال خودم بگردم،
زن در پارک می‌نشیند، در نور
مثل …

تو هفت سال از من بزرگ‌تری ولی این، چیزی را اثبات نمی‌کند. درخت غوشه‌ای …

شاید او می‌خواست نامش را خودش معین کند. شاید ضمیرها گریخته بودند. شاید هنوز …

ولی من با آسمان بهار جفت‌ات می‌کنم. گوشت فرشتگان را خورده‌ام، ماه را از …

در بهار رویاها هیزم بیدهای جوان می‌پسندند انگشتان غریق را. و از فراز پر …

این نکته را بارها پیش کشیده‌ام. در هر قوطی خانه، نوری هست. پل‌ها به …

دیگر بس‌است طوفان‌های تصاویر: دریا آرام است و حالا می‌درخشد چنان‌که مقدر است، تبعید …

با این‌حال من یک مسافرم، نشسته بر جای خویش و اجازه می‌دهم جهان خرامان …

یک طره مو
بر پاتختی.
نور نشسته بر طاقچه‌ی پنجره
منتظر سواری است
یک …