بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

نه! حتی هومر، در برابر هلن
چنین احساس فلاکت نکرد
‌وقتی عاشق‌اش شد،
چون …

آری، دیگر صبح است…
به زیرپیراهن چرکی شباهت می‌برد
بر تن شسته‌ی زنی زیبا……

نابسامانی زمین و
از این‌رو نابسامانی انسان
تنها وقتی درک می‌شوند
که زانو می‌زنی.…

بهتی عریان،
تمام کلمات‌ام را ویران می‌کند.
مکالمه‌ای درباره‌ی تن یک زن…
آگاه از …

به خاطر زیبایی، یا به‌ خاطر عشق؟
به خاطر زیباییِ ‌بی‌سرور
یا با تقوای …

چه با خود می‌آورد این باد شبانه؟
باران، برف یا یک نامه‌ را؟
یک …

ضربه‌هایی بر پنجره بیدارم کرد
رفتم ببینم کیست.
فقط شب بود،
یک بید مجنون …

بوی آتش و کاه
از گذرگاه‌هایی می‌گذرد
که مال من‌اند
آن‌جا که پناهگاهی برآورده‌ام…

یک روز میهمان و
سپس بیگانه و
سرانجام، شبحی بی‌قرار.

همیشه مشتاق قطعیت بوده‌ام.…

نمی‌توانم تصویرت کنم ای عاشق گاه‌به‌گاه!
در خاطره پیچیده‌ای
به ظرافت و مهارتی
که …

تمام حیوانات
گرد می‌آیند
در ناله‌ای بلند.
صفیر پیری را می‌شنوم.

شاید به ناپیدایی …

وضوح، چنان که رویا، بومی دهان اوست.
میان کلمات، میوه‌ایست کامل.
میان کلمات، سایه‌ایست…

باید یاد بگیریم خود را ببخشاییم
چون ای عشق،
جهان را من و تو …

چون شعری
آگاه از سکوت اشیا
حرف می‌زنی
تا مرا نبینی.…

هنگام که قصر شب
به آتش کشد زیبایی خویش را
بر آینه‌ها می‌کوبیم
تا …

یک‌روز
یک روز شاید
بی‌آنکه بمانم بروم
بروم چون آن‌که می‌رود.…