بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

پرتوان می‌آیم
با موسیقی،
با شیپورها و طبل‌هایم،
مارش می‌نوازم نه فقط برای فاتحان…

خوش و زیباست چون دریا
تاریک است صورت درونی سکوت من
بی‌کرانه‌است آن زن…

«موهایت در آمده است.»
در تنهایی‌ام آواز می‌خوانم
و نوازش‌شان می‌کنم.…

آفتاب پرندگان را گرم می‌کند و من
تو را به خاطر می‌آورم آفتابِ من…

به کجا گریخته‌ای که من نیستم و دستانم؟
از تو‌ام من
چون آب
آن‌جا …

دیگری‌ست
شاید دیگری‌ست
زنی که خود را بازمی‌یابد
گیسوانش را، لباس‌اش را، عاداتش را…

احساس من به تو سخت پیچیده ا‌ست.
از جنس گل‌های سرخی نیست که در …

بیچاره عشق من
به باورت آن‌گونه بود
نمی‌دانستی.
غنی‌تر بود از آن و
فقیرتر …

ای شب،

معمای منظومه‌ی شمسی را
تو می‌گشایی ،
پاسخ مستور آن نوساناتی تو…

* پیر می‌شویم، جمعه‌ها بیشتر از همیشه .
* چون آرام می‌بوسید، عشق‌هایش بیشتر …

شاعر تنم من و
شاعر جان،
لذت بهشت با من است و
رنج دوزخ،…

نه از سر عفو
چراغی در دست
قدم می‌نهد جوان
به میان غار کلمات……

در رویاهایت
کسی می‌گوید: هزار سالِ پیش…
نه بیش و نه کم: هزار سال …

اخلاق در ما دائمی‌ست.
لحظه‌ای نیست
که خلاف این را ثابت کند
این‌را که …

بر کوه‌های تهی
هیچ انسانی در دیدرس نیست.
تنها پژواک صداهای آدمیان.
سایه‌ها باز …

و زندگی

همه حقیقت است و
دروغ است و
آینه است.…