بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

مرا مثل مادرم دوست بدار
همان‌طور که بچه‌ها می‌خواهند
– آن سرسختی و آن …

خورشید
در زیبایی زنده غروب می‌کند.
فرصتی نبود
تا سوالی از او بپرسم.

میهمانان …

هفت اکتبر سال هزار و نهصد و پنجاه و یک
شبی بود
سرد، تاریک …

آن‌جا کیست؟ مشتاق و بی‌شرم،
رازورز و عریان:
چگونه توان برمی‌گیرم
از گوشتی که …

ای کاغذ
به یاد آر این حکایت را،
حکایتی که نگاهبان آنی
در خلوص …

کجا به سر می‌رسد
چندان ویرانی و چندین زیبایی؟
کرده‌ایم و نکرده‌ایم
سخن بگویید،…

دیگر نمی‌توانم تنها بمانم
مگر آن‌که تو بروی
ای خورشیدی که از خونم گذشته‌ای.…

روشن است که خواهم مرد و مرا خواهند برد
در استخوان‌ها یا خاکسترها
و …

قدم می‌زدم
به آسمان نگاه می‌کردم و
پخش زمین می‌شدم‌‌.

حالا، از هر طرف…

به کلمات‌ام اعتمادی ندارم.
حالا مرده می‌گردند
پشت چشم‌های تو.
‌تظاهر می‌کنند به سخن …

– سبز می‌زنه
– سبزه
– سبزه؟
– آره، سبزه
– سبز
– سبز …

پرنده‌ای سیاه
پس‌مانده‌های زندگی را
بو می‌کشد.
می‌تواند خدا باشد
یا آن قاتل:
به …

می‌دانم زمستان این‌جاست
پشت همین در. می‌دانم
اگر حالا بیرون بروم
همه‌چیز را مرده …

یک مکان
نمی‌گویم یک فضا،
حرف می‌زنم
از
چه
حرف می‌زنم از آن‌چه نیست…

دستِ زنِ عاشق باد
صورتِ مرد غایب را
نوازش می‌کند.
زن در اوهام
با …

همیشه در سفر بودیم
و مکان بر سه قسم بود:
آن‌چه خاطره می‌شد
آن‌چه …