بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

چشم‌ها
حرف می‌زنند
یا همین‌که خود را می‌گشایند
هرچه باقی مانده را
بیرون می‌ریزند.…

سردابه‌ها را ابداع کن
خیس از سکوت،حیاتی را
که تو را آفرید.
به جسم …

هرگز از عشق با او نگفتم
هرگز از مرگ با او نگفتم.

تنها طعم …

کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب
با چشم‌های بی‌حرکت، ‌درخشان در شب
مرا …

می‌دانم که تنها آواز
تنها شکوه آوازهای کهن
تنها شعر
همانی‌ست که خاموش است …

چه پیش خواهد آمد
وقتی دست‌ها
از شعرها کنار روند

وقتی آبِ خشکِ کوهستان‌های …

توجه کنید:
یک قلب تنها
یک قلب نیست.…

در تنهایی‌ام
چیزهایی دیدم بس واضح
که حقیقت نداشتند.…

تنها به رویایِ شبی تنها.
آرمیده‌ام ایام حَیَوان را.
باد و باران مرا خط …

و سرانجام

سرودی بی‌ادبار
رویایی چنان ستاره‌ای…

سکراتِ
رویابینانِ
پاییز.…

از ناخن عصر تا پنجه‌ی صبح
ابلیس نبود که مرا می‌ترساند.

حتی فرشته نیز …

گشایشِ بی‌پایانِ کلماتِ اعصار!
وز آنِ من، کلام مدرن-
کلام همگان.

کلام ایمان که …

به آب می‌ماند عشق.
اگر نباشد کسی که مواج‌اش کند،
می‌گندد.…

یک کیهان،
والت ویتمن، پسر منهتن
گردن‌فراز، فربه و خوش‌گذران
که می‌خورد و می‌نوشد …

در دست‌های گرم کودکان
پرنده‌ای چوبی
زندگی آغازید

زیر پرهای لعابین
دلی کوچک به …