بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آه درخت آلوچه
چند بار
در غیابت شکفته‌ای؟…

گورستان متروک،
گذشته‌ی ما را دیگر‌ می‌کند
با شکوفه‌ها
روز از پس روز.…

حالا کاری جز شنیدن نمی‌کنم،
تا آن‌چه می‌شنوم را
به درون این آواز گرد …

نامه کجاست؟

می‌پرسد مرد مرده
پیش از خموشی

مادام که زندگی می‌کند انسانی
نیازی …

پرندگان
سایه‌ها را
در لانه به جا می‌گذارند.

پس رها کن چراغ و ساز …

چه کسی آن‌ها را برمی‌گرداند؟

آن کودکان مقتول را؟
کدام تحلیل؟
کدام کارخانه‌ی اسلحه‌سازی؟…

تو آن‌جا می‌ايستی
در ميانه‌ی رويای دو غزال،
از نفس‌‌‌افتاده،
از شعر می‌پرسی.

شعر…

در من پرنده‌ای زندگی می‌کرد.
در خونم گلی سفر می‌کرد.
دلم ویولنی بود.

خواستم …

برای گم‌کردنِ آهنگ
برای نسخ جهان به پوستی سرخ
صدایتان می‌زنم، ای کودکان
با …

دریاچه‌ی راکد را رها کنید
و در آستانه‌ی بار
میزی را که می‌گریزد را …

نوجوانی در روزهایی گذشت بسان ابرها
چیزی دلپذیر،
و مرئی
به واسطه‌ی تاریکی و …

گوزیدن
هیچ لطفی ندارد
وقتی تنهایی…

اگر در را باز کنم
زنی آن‌جاست
این نکته تایید می‌کند
که واقعیت، وجود …

بی هیچ ژرفایی
تا مسکنی برآورد ستارگان را
در شبی نو،
شعر با این …

آن‌چه به خاطر هراس بر زبان نمی‌آید
نه معماست،
نه فردایی
که بتواند دیگر …

ثروتمندی با من گفت
که فقرا احساسات ندارند.
تغزلی بود،
یک «من» ژرف،
یک …