بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آه، چشمانِ من!
آکنده‌ی باد می‌گذرند
بادِ تهی، بی‌هوا
باد دلتنگی، بی‌روح.

مال کسی …

در دلش یک ماهی می‌برد
از دریای چین.
گاه آن ماهی را دیده‌اند
که …

پرمخاطره است
استفاده از این دست‌خط
که شاید صبح
دیگر خوانا نباشد.
وقتی حتی …

و دوباره اینجاست
همین‌جاست دیگرگون و دیگربار.

با من بگو دخترکم
هستند کلماتی هنوز…

نام مرا نیز
بر آب بنویس
مادام که باران می‌بارد
در سرزمین‌مان.
باران،
که …

کودک خفته
یک اتاق را پر می‌کند.…

هر چه می‌خواهی آرزو کن!
همه‌چیز را.
می‌توانی صاحب آن موسیقی باشی
که می‌تپد …

بعد
وقتی مردند
خواهم رقصید
گمشده در نور شراب
و عاشق نیمه‌های شب.…

در شبِ دل.
در مرکز فکر سیاه.

هیچ‌کس مرئی نیست.
هیچ کس در باغی …

می‌ترسم اجازه‌ی بودن دهم
به آن‌که هرگز نبوده است

نوشیدن در سکوت
در درون …

محزون وقتی می‌خواهم و وقتی نمی‌خواهم. محزون وقتی با تنی و وقتی نه. محزون …

آه تنهایی ورزاها در کشتزار،
آه تنهایی انسان در خیابان!
در میان ماشین‌ها، قطارها، …

نه، نمی‌شود خوابید…

هرچه سکوت جوان‌تر
خصالِ ندامتِ خاکسترین، پرطنین‌تر.
در اتاق قدم می‌زنم …

کوتاهی عمر
بهترین خصیصه‌ی آدمی‌ست
این‌که محو می‌شود
یک‌بار برای همیشه.
مرده از آغاز …

دست می‌کشم از همه چیز
جز از تنهایی خویش.
در آن سکونت می‌کنم.
زمین …

ساعتی پس از نیمه‌شب…
خروس می‌خواند…
به فریادم می‌رسد و
کابوس‌هایم را می‌رماند
که …