بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آن گام‌ها: دنبال او می‌گردند؟
آن ماشین: دمِ خانه‌ی او می‌ایستد؟
آن مردان، در …

یک لمس است این آیا
که مرا تا هویتی تازه می‌لرزاند؟
شعله‌ها و اثیر …

و اندوهگینم من و
شادم من.
هرچه مال من، دیگر از آنِ من نیست. …

با قایق‌های کاغذی
می‌توان هر مغاکی را پیمود.…

خاکستریِ مو،
به صدا نفوذ می‌کند،
به اقلیمی که جان در آن می‌بالد
انگار …

روستایی از نور
در سایه
خواهد سوخت…

در ساحل دیگرِ شب
عشق ممکن است

-مرا بِبَر-

مرا بِبَر به میان آن …

لمس‌ام کن ای زمان
که برای انگشتانت
هنوز برهنه‌ام.…

شاعر، مثل همیشه، اشتباه فهمید:
آن‌چه زن را به بالا برکشید، امید نبود
یا …

همان تسلیم کور را قدم می‌زنم
دوباره و دوباره
می‌توانم زندگی کنم آیا؟
زندگی …

برگشته از سفر،
مانده از واپسین مهمانی
یک سیبِ پوسیده.
دورش انداختم!

شرم،
یا …

عالی‌جناب!
وقتی من،
نیروی داوطلب جنگ
به خانه برمی‌گشتم
آن‌ها «زمان» مرا کشتند.
بعد …

دوباره همان قصه را تعریف می‌کنی
درباره‌ی کودکی‌ات،
این‌که پنج ساله بودی و
دوچرخه‌ی …

علف‌های هرزِ باغ را در نظر بگیر
نه به درد کسی می‌خورند
نه کسی …

سنگ به سنگ
آسمان را می‌جوید، خاک.
گام به گام
گیاهانِ من،
به سمت …

بر نوک پیکان است دیگر
قلب پرنده
نامرئی.
بر تیغه‌ی پاروست دیگر
آب
نامرئی.…