بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

دختر زیبا، پستهان‌هایت با آفتاب صبحگاهی بازی می‌کنند
بالا می‌پرند
خواهرانِ خوشه‌های انگورند و …

از من با کلمات این‌جا می‌پرسی. ولی این را باید با کلمات آن‌جا بپرسی.…

این سگ که پارس می‌کند، از هیچ آمده‌است و به هیچ برمی‌گردد. این دخترک …

در آن پنجره‌ها، با شیشه‌های رنگی آبی، سبز، سرخ، زرد، گنجشکان به فتح فکر …

قصه‌های بلند! بسیار بلند! به قدر یک صفحه!
آه، روزی که مردان می‌دانند چگونه …

این است رود حقیقی، ای عشقِ ناب. تو در هیچ‌ای و من در حیات. …

دوست دارم به تو بی نام و بی شهرت اندیشه کنم. تنها یک زن،‌ …

مرد، حضور زن را احساس کرد
زن نیز چیزی را انکار نکرد
با مرد …

یک نور، یک چراغ.
دوریِ شب.
دوریِ دوری
از من زاده می‌شود،
زاده می‌شود …

روزی عقابی شاید
بر مزرع بزرگ سرخ
و صور جنگِ باد

حالا
بی جگن…

خلاصه‌اش این می‌شود:
کبوتر، گل،
ماه بر مردمکان.
لطیف‌ترش این می‌شود:
بال با گل …

طالعی در کار نیست،‌
تنها خاطره وجود دارد.
آن‌چه فردا رخ می‌دهد
هزار سال …

کلمات
آن‌جایند
بقایایشان را جمع کن
کفش‌هایت را برق بیانداز
مراسم آغاز می‌شود.…

پرندگان حقیقی
می‌توانند پرواز کنند
برای همین
نیازی به این‌کار ندارند.
آن‌ها
حتی بال …

به زیبایی گل‌های کوهستان است این زن.
ولی سرد،
سرد است
به برودت سواحل …

آینه‌ای برابر آینه‌ای:
تصویری
که زاده می‌شود از تصویری‌،
آه اعماق معجزآسای خویش
فواره‌ی …