خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

باران بر راه، تنومند و بلند: هرطرف کسی درشت و بلوند. خمیده به پیش، کوتاه قدم برمی‌دارد، بی‌چهره هنوز، کف دست‌ها اما پهن و گرم. به ندرت چیزی انتخابِ کمتری دارد: همیشه حرکت می‌کند در جهت چشم‌های بالاگرفته . به قصد افتادن بر درگاه چشم‌انداز، چنین …

به سر استالین نگاه کردم از دور خیره شده‌بودم به پشتش بیرون جنگل برای زنانش عروسک‌های چوبی می‌تراشیدم و اگر کسی می‌خواست ترتیب حیوان زنده‌ای را بدهد قراردادی برایش ترتیب می‌دادم در تبعید، باید با میزبان خوش‌برخورد بود در جهانی که میان برادران به سهم‌های برابر …

زیبا چون قاصدک دخترک، دستم را گرفت و گفت آن نورم من که تو را به ظلمت راه می‌برم. محصول آن‌قدر نبود که به خانه بنویسم سیب زمینی‌ها را از خاک در می‌آوردم تابستان خشکی بود، تنبل بودم، زیبا چون قاصدک تن‌هامان بر هم می‌افتاد وقتی …

نه اینکه کودکی را از یاد ببریم، شهرت جنگ را ولی هزینه‌‌اش را دیگر پرداخت کرده‌ایم. چه می‌گویند درختان با من و باد با علف‌ها و شب که گرم است دور لب‌هایم؟ همیشه دوست داشته‌ام شب را فاصله‌ی میان روزها را غشای میانی پوست را آب‌ …

اطمینان ندارم اگر او بود اوضاع بهتر می‌شد ولی همیشه دلم برای تروتسکی تنگ می‌شود حالا که جاده‌ها پر از گودال است، گودال‌های پر از نفت و لجن. بهار است، همسایه‌ام روی خطوط تلفن دو سار دیده‌است آن‌قدر تنهاست که این چیزها به چشمش می‌آیند و …

هر‌که آنانتا را دیده‌است دیگر از مرگ نمی‌ترسد. از دل اقیانوس می‌وزد آنانتا نه پایان دارد و نه آغاز آغاز و انجامش را نمی‌توان در نظر آورد. خدایی دراز کشیده بر پشت آنانتا خوابیده‌ و رویا می‌بیند: رویای جهان ستاره‌های رو به زوال سلول‌های مغز. آنانتا …

پستچی درِ خانه‌ی مردگان را نمی‌زند گودالی می‌کنم در خاک عمیق دعوت‌نامه‌ام را آن زیر می‌گذارم و روی‌اش را با ترکه‌های سرو کوهی می‌پوشانم و خیسشان می‌کنم با آب زندگی‌نامه‌ام وقتی همه‌چیز می‌سوزد چنان دود و تعفنی برمی‌خیزد که مردگان راه دیگری ندارند جز آن‌که برخیزند. …

ستمگران مردمی بودند که لباس از تن در می‌آوردند لباس می‌پوشیدند، کار می‌کردند در ساعات تاریک کوچک، کاغذ بُر می‌زدند و هم‌قطارانشان را تعقیب می‌کردند از کازیه تا سطل زباله، حالا دل کنده‌اند از حکومت، دیگر منطقی شده‌اند ستمگران ماشین‌هایی هستند بی‌خستگی، نه سیاه مست می‌شوند …