خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

یک حکیم یونانی به نام ظلمات حق داشت حالا می‌فهمم: هرگز تا غروب به آن‌جا نمی‌رسم و شب، در خواب دوباره به آغازم برمی‌گردم.

مایل به مایل گز کردن از صبح تا غروب و جهان فلاتی بی‌امتیاز در تو، بدور تو: آزادی، بسیار خوب، برو! هرجا که می‌خواهی استنائن تو آزادی: تنها سرعت‌ات مقدر شده‌است.

دریا تو را روی پاهایت بلند می‌کند. و مردگان آرام می‌شوند. کرانه‌های نور دست‌هایت را می‌گیرند. حالا از این ساحل رفته‌ای. حالا در بادِ بادبانی نامرئی هستی.

چه می‌گویند وقتی کار و بارت نشستن و نوشیدن است؟ می‌گویند شهروند خوبی نیستی. و از چه کارهایی غافلی وقتی می‌‌نشینی؟ حالا درباره‌اش فکر می‌کنی و تمرکز می‌کنی. روی چند موضوع می‌توانی در آنِ واحد تمرکز کنی؟ روی چند خط ‌آهن می‌توانی همزمان برانی؟

من یک من پرشور است من ماشین تحریر برقی دارد من به شکل حرفه‌ای من است وطیفه‌ی من، من بودن است من می‌بخشد اگر من است ولی اگر نباشد، نمی‌بخشد.

گردش در باغ وحش: زنی با سایه‌ای زیبا یک گورکن: قدم‌های آهسته یک ببر: سیاحت با دوربین گفتیم سلام زود می‌بینمت زن یک سگ داشت که روی کونش نشست به ببر نگاه کرد به درخت شاشید به سمت دیگری دوید.

قالب‌ها که محو می‌‌شوند مردم، حیوانات و گیاهان از هم جدا می‌شوند نسبت‌ها واژگون می‌شود، جزر و مد است و طلاق نزدیک. می‌دانستی و انتظارش را داشتی. اما برخلاف حیوانات می‌غری که سخت است، جان‌فرساست. و این تنها نکته‌ای است که نمی‌دانی: آن لحظه که شاید …

دیشب مرد بیدار شد زن که آمد، و جواهری خلق کرد لفظی فقیرانه چنان که مرد. چه با تشریفات پیشکش‌اش کرد و چقدر زن و جواهر یکدگر را ستودند. ولی صبح شد و آن‌‌ها ساکت بودند.