خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چهل سال با هم زندگی کردند و زبان سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد اول چند کلمه‌ می‌فهمیدند بعد دیگر سر تکان می‌دادند: غذا و بستر. چهل سال روز‌به روز دست و پنجه نرم کردند با صورت‌هایی که آرام و آرام‌تر می‌شدند سنگ‌وار. گاهی اما بخت رو می‌کرد: …

در میان شوربختی همه‌چیز خاموش است. همگان به گذشته بازگشته‌اند تمام درها بسته و هیچ صدایی نمی‌شنوی. اثاثیه‌ی اندک و تاریکیِ بی‌هوا، مگر استراحت و صورت و تن بر کف سخت اتاق مگر راحت و رویایی غریب درباره‌ی خدا.

منقاری ناشناس پستانم را خلید و همان‌جا ماند مادام که می‌نوشید، و آن‌جا ماندم بیش و کم بی‌رنج، تا مکید خونم را به منقار ژرف‌تر و ژرف‌تر. هنوز نمی‌دانم که از تنم خون می‌رفت آنقدر که بمیرم یا پرنده شوم.

مرا به دور انداختی و طوفانی از سنگ بر صورتم نشست و سُم‌هایت در اخگران ناپدید شد. می‌دانم برخواهی گشت لرزان کف به دهان. و من باید از تو صعود کنم: با مهمیزهایم گرسنه‌ی پوست‌ات، باید از تو صعود کنم: رام کنم طغیانت را میان زانوانم. …

برایش دانه پاشیدیم نه چندان، چندان که ملول نشود. به او آب دادیم جرعه‌ای تا سرچشمه را به یادش آوریم. در گشادیم اندککی تا آسمان‌ها در چشم‌هایش تلاقی کنند. پس آینه‌ای بستیم به محبس‌اش که نظر بدوزد به آسمان یکراست. خاموش نشست با بال‌های لرزان. و …

قبولش کن، خدایا! شکستم را به تو می‌دهم. در دست‌های مقتدرت بگیر چاقوی بران را. ببر بی‌احتیاط، عمیق‌تر. استقامت‌ام آموخته‌اند. پس سستی پوسته‌ام را پاس بدار پوسته‌ی تاریکی که با خود می‌برم. بفشار چاقویت را و به من بگو، خدایا: آن بذر، آن‌جا هست هنوز؟ چشم‌هایم …

هرچه عمر بلندتر به رویا شبیه‌تر. ای دلِ مجروح، عنقریب آرام خواهی گرفت سبکبار به زیر سنگین‌ترین تاج گل نسیان با شکوفه‌های کوچک خاطره. تنها در هيئت یک میهمان یا نزدیکترین دوست مرگ همه چیز، خواهد زیست. اگرچه- پیچک لایزال کمر به نگاه‌بانی اتاقت خواهد بست.

چه‌چه‌ پرنده‌ای پرمی‌گیرد چنان حلقه‌‌ی دامی پراکنده بر امواج. به دور دوار سرگیجه از برگ زرین صبح به میان نخستین تار ناپیدایی: یک شتک.