خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

صبح به چمنزار درآمد، اسب‌ها از مه به دنیا می‌آمدند. چه خاموش بودند! یکی سرش را بر زین محبوبش می‌گذاشت نفسش گرم برمی‌خاست، چشم نمناکش در سپیده‌ سوسو می‌زد. به تن، بالا‌پوشی انگار گلیم دست‌بافی محصول قالی‌باف قصبه‌‌ای، و پوزه‌ای نرم‌تر از قضیب.

بیرون خانه بر پلکان قدم‌ها به آب و تاب در گذرند بیایید، بروید قدم‌هایی که مال او نیستید.

دود حزن اگر برخیزد، زمین بدان کفن‌ می‌شود. هنوز آتشی به دل دارد این اندوه دلم می‌سوزد اما خاکستر نمی‌شود.

اتاقم با رایحه‌ی جنگلی‌اش سرخ می‌شود زودتر و زودتر، و خورشید غروب می‌کند. قلب چوب‌های سرخ تیره می‌شود نور منکسر، سرد است. غروب، سرخ است و کهنه انگار طیفی از آهن.

چه پراکنده شدند خانه‌ها چه ژرف‌تر گرداب و چه سیاه‌تر، آب. به زودی در این شهر، خیابان‌ها طغیان می‌کنند. ریل‌ها زنگار بسته‌اند، آب‌های اعماق به بالا برمی‌خیزند، سرداب‌ها سرریز می‌کنند و هراس قدبلند می‌کند، به پرده‌کشیده می‌شود هرچند: پشت خفقان احتیاط پشت جنایت آشکار. . عنقریب …

باران، گوش‌ خفتگان را می‌گشاید می‌گشاید سایه‌ها را برای عابران، شنوایی‌ات را، تفرج درونی‌ات را، باران. راه می‌گشاید بر فانوس‌های تنبل و تلالویی اندیشناک بر حفاظ‌های ترد شیشه‌ای، بر زنگ‌های خسته بر فانوس‌های دریایی ساکن و آوازهای بارانی‌شان: چک چک، چک و چک. راه ناودان را …

خدای بزرگی هستم قیمتم لیتری سه هزار تومان است و مردم یکدیگر را برای من می‌کشند. سوت می‌زنم آتشم می‌بوسد و آهن زندگی را می‌لرزد. حالا می‌دانم که چرا زمانی دراز در زیرزمین رویا می‌دیدم.

اقیانوسی از خون دیدم نسیم‌های خفه سطح آب را به امواج سنگین شلاق می‌زدند. تفاله‌ی اجساد ناقص دور وضوح پوستری جمع می‌شد که در وسعتی فریاد می‌کشید: قرار بود بهشت بشود.