خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چراغی نیستم که راهروهای تاریک را روشن می‌کند: راهروهای تاریکم من. پنجره‌ای نیستی که بر عابران گذر باز می‌شود: گذرگاهی تو. خانه‌ای نیستیم که در هوای زیر پل معلق است: خانه‌ و هوا و پل‌ایم. اتاق، گذر، خانه و حالا یک شهر.

اینطور نگاهم می‌کردی در یک رویا. دیگران هم بودند، قهوه می‌نوشیدیم. از اتاق مجاور نور می‌پاشید به صحنه‌ی تاریک: رویا می‌بینم. نشسته‌ای با گیسوان سیاهت که افشان کرده‌ای. دهانت آرام است، چشم‌هایت بی‌قرار، چین و چروک چهره‌ات: نایپدا. انگار مدتی‌است تو را ندیده‌ام به دایی‌ام نگاه …

دل با مرزهایش نمی‌سازد شعر با واقعیت واقعیت با رویای خدا. چگونه مکالمه‌ای است که تغییر می‌دهد آدمی را پیش از آن‌که تغییر کرده باشد؟ در چمن‌های خاموش دنبال چیزی نگرد چمن‌های خاموش را پیدا کن.

زمان نیست که به ما اخطار می‌دهد، فضاست: جنگلی که محو می‌شود مثل روبانی سیاه در حوالی غروبی که ما بچه‌ بودیم. و آب که بالا آمد تا پاهامان. جاده‌ای است که هنوز کار می‌کند درختان، خانه‌ها،‌ همان آدم‌های همیشگی که نگاه می‌کنند به بیرون از …

رگ‌ها زیر پوست نازک، دست بر لحاف، روز در کمالش ناتمام.

باد در درختان: بارانِ خاموش. پدرم را به خواب دیدم: پارو می‌زد به ماهیگیری به سمت جزیره‌ی سنگی کوچکی در دوردست تا بازنگردد هرگز.

کسی از اتاق بیرون رفته‌ و لباس‌هاشان را جا گذاشته، پشت سر. «چی شده؟» کسی نتوانست در را ببندد پشت سر چیزی که می‌برد، سنگین بود مثل نیمکت، میز، یا بستر حالا همه‌چیز سرجایش است، اینطور فکر می‌کنم. و تازه‌تر خواهد بود هوا وقتی پنجره‌ها باز …

درختی را دیدم بیرونِ درخت، در سایه ایستاد با سرشاخه‌های تاریک تصویر بر تصویر افتاد تنه‌اش سخت، چنان عطری، طراوتی خنک در واقعیت.