خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

به دنیا آمدم در اتاقی با پنجره‌ها، گشاده سفیدی کور، هوای پس از باران، حرف زدم، حالا در کودکی اینک در بزرگسالی گریستم بر مردگان عشق ورزیدم به زندگان، تنها.

مردی در میان درختان قدم می‌زند در روزی که نور مدام جا عوض می‌کند. به چند نفر برمی‌خورد می‌ایستد، نگاه می‌کند به آسمان پاییزی. می‌رود، به سمت گورستان و هیچ‌کس تعقیبش نمی‌کند.

وسیع‌تر از دریا عمیق‌تر از فضا این وداع بر زبان آمده‌ وقتی برمی‌گردی و علف سرد است.

در جامه‌ی پشمی غروب با فانوسی کسی سرگردان است- مثل گرمایی محو که دوام می‌آورد تا صبح، انتظار مرموزِ آونگ است او.

هست
تقدیری از آن دست
که استوار نیست
هرچه نمی‌لرزد.

هست
عشقی چنان
که به کف نمی‌آیدت جهان
چرا که گامی کوچک کم است.

هست
اشتیاقی از آن دست
که خویش را کیفر می‌‌کنی برای هنر
وقتی هنر گناهکار است.

هست
سکوتی از آن دست
که دهان‌های مادینه چنان می‌نمایند
که گویی شرم
تنها موضوعِ جنسیت است.

هست
گیسویی چنان
که شهاب‌سنگی آشفته‌اش می‌کند
و شیطان فرق می‌گشاید بر آن.

هست
انزوایی از آن دست
که خیره می‌شوی با یک چشم
تنها به نمک.

هست
سرمایی از آن دست
که فاخته‌ها را خفه می‌کنی
تا گرم کنی بال‌های خویش را.

هست
ثقلی چنان
که پیشاپیش سقوط کرده‌ای
از میان آن‌ها که می‌افتند.

هست
خاموشی‌ای چنان
که تو باید زبان بگشایی:
تو، آری، تنها تو.

قندیل یخی که ذوب می‌شود
شیر آبی که می‌چکد
گاه‌شمارِ قطره‌های دارو.

تب‌ات از میان آب می‌بیند
ما از میان اشک‌هامان...

نگاه کن بانوی من،
مرا گناهان بسیاری‌است
که نمی‌توانی راهت را پیدا کنی از میان‌شان.
اندکی از گناهان‌ام را
تو خوب می‌شناسی.

آن‌ها که می‌شناسی، همه یک گناهند
و آن‌ها که راهت را گم می‌کنی در میانشان
باز هم یک گناهند
که تو را حیران می‌کنند،
همچنان که مرا
برای ابد.

هیچ قطره‌اشکی نیست
از آنِ انسانی
که در هما‌ن‌ دم
جاری نشود از گونه‌ی مریم عذرا.

هیچ قطره‌اشکی نیست
از آنِ انسانی
که در همان‌ دم
ملک مقرب‌اش نفشاند.

اما هیچ قطره‌اشکی نیست
از آنِ انسانی
که بتواند در همان ‌دم
در چشم‌های یک مار
پیدا شود.