خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

نمی‌دانم چه گناهی کرده‌ام که هرچه دیده‌ام چون تارهای عنکبوت دور چشم‌هایم تنیده‌است. مردم به آن‌ها نگاه می‌کنند می‌گویند: نگاهش انگار نگاه کورها خیره است.

در دوزخ رنگ‌ها که سیاه، سفید است پرتو آفتاب به خون آلوده‌است لبخند زنان، سبز است و مرگ، آبی است.

دروغ‌های من بالن‌های سرخ و بزرگ که در خیابان می‌خرم و در آسمان‌ها رها می‌کنم. یک روز بالنی خریدم بزرگتر و سرخ‌تر از همه. مرا با خودش برد.

دروغی بیش نیست این‌که سینما هنر است. (پس همه‌چیز هنر است!) سینما مذهب است عاری از واقعیت یک جفت پای خوش‌تراش می‌سازد که می‌توان تماشایش کرد اما نمی‌توان لمسش کرد.

ظلمت می‌چرخد و می‌گردد از روشنی حرف می‌زند سایه‌ها، رو در روی پنجره‌ها: تو کجایی؟ می‌توانی ببینی؟ خانه‌ها برای پریدن خیز بر می‌دارند جاده‌ها آماده‌ی هجومند و پلیس‌های ایستاده کنار چراغ‌های خیابان را به زمین پرتاب می‌کنند. سیم‌های تلفن نشانه می‌روند به درون و برون تا …

شماره‌ی دلی را گرفتم که می‌دانستم جایی برای من ندارد. تلفن زنگ می‌خورد سنگین و لجوج به ضرباهنگ پتک.

از میان پنجره‌ای: یک ماشین و دو عابر. ماشین که می‌گذرد عابران با خود فکر می‌کنند: ماشین می‌گذرد و درختان بی‌تفاوت شاخه‌هایشان را پشت سرشان دراز می‌کنند.

مثل روزهای بهار که گرد می‌آورند پرتو آفتاب را در آبگینه‌‌‌‌‌‌ی سوزان عدسی، به تماشای گرمایی که تنگ‌تر و کاغذ که سیاه، و نقطه‌ی کوچکی در درون درخشیدن می‌‌آغازد چنین باید که یاس حفره‌هایی بسوزاند در سکوت.