خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

آسایش‌ام را حریص‌ترم از مورچه‌ای برای تیغه‌ی علف. دستی اگر به من نزدیک شود نزدیکتر شاش مورچه بر او می‌پاشم. هستی‌ام با شاخک‌های لرزان به تمامی بلند می‌شود روی دو پا. شکم‌ام قوس بر می‌دارد به جلو. زیر عدسی‌ها بغضم را می‌توانی ببینی با تمامی شکوهش.

تنها یک خیال در سر دارم اگز حیات بساط رایحه‌اش را برچیند خردم می‌کند. چیزی جز اطمینان نیست جان من. بر زمینم اگر بگذارد در تشنج قحط جست وخیز خواهم کرد در ظرف آرد بی‌حفاظ از سر غریزه یکراست به میان آتش.

موشی هستم بیش‌ از اندازه متمدن. مرا در کف دستت بگیر و احساس کن چطور در خود جمع می‌شوم و می‌لرزم با رعشه‌ی اعصاب. زندگی به هزار انگشت والس گربه‌ای‌اش را در گوشم می‌نوازد.

پیامبر زن: لگدمال‌شده و در دل تابان! جسارت می‌بخشی به هبوط از راهی که پراست از تیر نیزه‌هایِ چشم‌های روشن، شفاف آن‌جا که روزی‌است،‌ شکسته تا به‌دنیا آورد لحظه‌ی ابدی را! اخطار دادی،‌ در حریقِ روز خاکستری. – با دست‌های باز – قوزکرده هیچ: بی‌پایان، بی‌پایان.

۱ امروز بهار بعد است بهار، بهار، بهار هی، هی‌هاهو، هوهوهو! چه‌ام من در این گوشه‌ی آفتابی شهر با گل‌های سرخ بلند و پلاتین سر از دهان من در می‌‌آورند همه شراب سیب و شیر، منِ عزیز! ۲ فریاد،‌ برطبل کوفتن می‌رقصیم، چهارنعل می‌دویم به میان …

مردی آن‌جا ایستاد و جنگید و جنگید. و اندیشه سنگ بر سنگ نهاد تا بنا کامل شد. معبدی بی زیور و بلاغت، رویای مردی جوان: در مردانه خواستنِ «کل». عرش ایستاد، التهاب واقعیت و تو زیر آن و جهانی آن‌جا. دیگر تنها نبودی.

در بیشه‌ای فلوت می‌نوازی و بیشه یاد می‌گیرد آهنگ تو را و ارگ می‌شود. مردم مویه‌اش را می‌شنوند و می‌گویند: طوفان در راه است.

یک شهر. یک کوچه. یک گدا. یک فاحشه. سیاه. خیس. این دهان بوگندو! این گیسوان کم‌پشت! این صدای ودکازده! فلاکت! آه! بعد تو می‌آیی، خاموش. آن دهان را می‌بوسی. دست بر آن گیسوان می‌نهی. می‌روی، خاموش. صدا خاموش می‌شود. نگاه مشکوک می‌میرد. ولی من فریاد می‌زنم: …