خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

از آن‌روزهاست که همه‌چیز حقیر است و توفنده‌‌موج ناچیزی می‌گردد دور زبان کوچک خاک. کنار بید کچل قایقی شناور است از چوب درخت غان. زیر درختان کوچک غان زمین‌گیر و تاریکم من. به سنگینی سرب‌اند جوانه‌های تجربه. شاید عظمتی بود اشتیاق را هرچند این نیز، حتی …

خیال کردم نامه‌ای‌است افتاده بر رواق، پرتو ماه بود فقط. برداشتم از کف اتاق آن تلالو را. چه روشن بود نامه‌ی ماه و همه چیز چنان آهن خم بر می‌داشت آن‌جا.

چیزی نمی‌دانم از هستی اشیا، کیفیتشان را اما می‌شناسم. هستی‌ات را می‌شناسم و کیفیت‌ات را نه! این دسیسه و هوس بی‌پایان چگونه پیدا شد؟ به لحنی سوزان سرما گفت: با سوزاندن اشیا به سردی آیا؟ مربع کن دایره را، چه کثرت وجوهی! و از آغازها بیاغاز …

عریانند درختان، پاییز اسب‌های مه‌ را به رود می‌رساند. آن دورها، در دوردست، سگ‌ها پارس می‌کنند و پارس می‌کنند. ارابه‌های کوچک از دروازه‌های تنگ می‌رسند یکی یکی، بی‌سرنشین و محو می‌شوند. می‌گویند اشباح آدمی را تسخیر می‌کنند اگر دل به خواب رود زیر درخت راج. ولی …

به نور چراغ می‌گشایم کتابی عتیق را آغشته‌ی بوی علف، بوی کپک. ورق می‌زنم و صدای باران می‌آید. از صفحه‌ای به صفحه‌ای، نسیمی آرام می‌گذرد. صفحه به صفحه در سراسر میدان جنگ چنان که قاصدکان پراکنده بوی پوکه‌ها . هیاهو. سکوت. اسب‌های بسیار، سرگشته و مردان …

وقتی می‌خوانم،‌ دیگری به جایم فکر می‌کند وقتی می‌نویسم، دستم برایم فکر می‌کند. به خواب که می‌روم، نمی‌پرسم آیا هستم؟ هستم و می‌دانم آزاد نیستم. نمی‌توانم خودم را فریب دهم، در یک رویا به دام افتاده‌ام.

و حالا یخ بینداز در موسیقی‌ات. من به ریاضیات رو می‌‌کنم. یخ بینداز در موسیقی‌ات، حالا.

حقیقت داشت آیا؟ یا توهم دلی بود آن نور سرد؟ این‌جا بودم؟ کجا؟ مرده یا دیگری؟ خورشید، میله‌های مشبک‌ را شکافت و باز آن کودک را دیدم، دریده بر میله‌ها، حالا سایه‌‌اش در برف شرحه شرحه می‌شود.