خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

او را بسیار دیدم، ایستاده زیر درختی، وقتی کسی در دیدرس نبود جلو رفت، آن‌قدر که به لانه‌ی پرندگان رسید که تاب می‌خورد روی شاخه‌ای، آن‌را با کف دستش نگه‌داشت یک دستش را باز کرد، چند دانه برداشت در دهانش گذاشت انگار با پرندگان حرف می‌زد، …

از این میانه نظر می‌دوزم به سال‌ها که می‌روند در بادهای تند بر فراز دریا سایه‌های چهره‌ام می‌گریزند.

روی پله‌ها همیشه یکی از ما جلو می‌رفت یادم نیست کداممان، یادم نیست روی پله‌ها یا یک‌بار در خیابان یا موقع قدم‌زدن کنار هم سوار بر دوچرخه‌ات رکاب می‌زدی، پاهایمان هم هم‌دیگر را می‌شناختند، از سفری دور قدم‌هامان در آن‌ها آرمیده بودند…

رانندگی از میان باران با تو در دریایی از باران آن‌چه می‌دیدم پل بود نرده‌ها‌ی پل، کوچه‌‌هایی که سبقت می‌گرفتند. وقتی زمین در چشم‌هایم سرخ می‌شد. شنیدم شنیدم که عاشق بودم.

هرچه شناور می‌کند تو را، غرق هم می‌کند. درخت بر بازوانِ آب است و آب بر بازوهای درخت.

می‌روییم وقتی درختی را در آغوش می‌کشیم.

مادر و پدرم، نگران می‌خوابیدند بچه که بودم، به آن‌ها گفتم که تختشان در فضا شتاب می‌گرفت. می‌شد ستاره‌ها را دید، کوچک در پنجره و تختشان شتاب می‌گرفت به موازات قاب پنجره. لباس‌هاشان را روی سر کشیدند پشتشان را برگرداندند مثل زمین که رخصت استراحت می‌طلبد …

گاهی این دفترچه را پایین می‌آورم روی شکمم. جلد سیاه براقش نور می‌اندازد حالا به دیوار، حالا به پنجره. به دیوار و به پنجره. به دیوار. به پنجره.