خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

سیاست، هنرِ امکان سرانجام محال را ساخت.

خطرناک است استفاده از این دست‌خط که شاید صبح دیگر خوانا نباشد. وقتی حتی بارش برف بی‌دلیل مرا به یاد کسی می‌اندازد که به خاطر نمی‌آورم.

حالا شب‌ها بلندند، کوتاه هرچند وقتی غروب است بر پوست و تنفس کسی با موهای دیگری می‌‌آمیزد.

در این دنیای بی‌رحم بیهوده‌است التماس کردن برای دوباره به دنیا نیامدن.

لی تای‌پوی چینی ماه را در رودی حکاکی کرد کامل‌تر از ماه بدر. و حالا تمامش را دارد پارو در هوا و چشمی پر از خواب.

تو با ماه عروسی کردی و دریا، ماه و یک زن: همه کر. وقتی حرف می‌زنند می‌توانی بشنوی، حتی می‌توانی با آن‌ها حرف بزنی و آن‌ها فقط می‌گویند: بازی در می‌آورد.

دامنش را بالا بزن و باران برمی‌خیزد،‌ باد، تاریکی وقتی کامل و بزرگ است، کودک سر می‌رسد کودکان، و همراه کودکان، ‌فقر و حالا مهمان داریم: باران، تاریکی و فقر.

کتاب‌ها نجات می‌یابند وقتی من مهاجرت می‌کنم، کتاب‌ها، جاده‌ای هنگام که رهسپار می‌شوی، باد حروف بی‌نشان را می‌درد و وقتی خوانده ‌شوند، برگ‌هاشان، برگ‌هاشان.