خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

به سالن رقص هرگز نمی‌رسی مگر آنقدر لطیف باشند پاهایت که بشتابند بی‌نگاهی به پشت سر به مار بدونِ هراساندنش و بر ریشه‌های سمان بدونِ پامال کردنشان.

بیدار شدم سرانجام به بوی هزاران گلِ قاصدک، به جهانی بی‌نیاز از توضیح و تفسیر. سگی پارس می‌کند: گم شو! با کفش‌ نیا اینجا.

اما چهره‌ی طبیعت همیشه آرام است تا پایان جهان. از روزهای بهار بوی محو خاطره به مشام می‌رسد یک دست، تنفسی پرشور. جنگل مدرسه‌ای است بربرها ویرانش کرده‌اند. در باد صدای پرندگان منقرض به گوش می‌آید.

خانه و مردم و درختانِ معمارساز. از پنجره‌ی کافه همه چیز واضح است. به‌زودی چنان که همیشه‌ام پیر خواهم شد. اخیرن تاریخ خصال خویش را مطالعه می‌کنم.

تابستان گذشته‌است مثل هرچیز دیگری. روی صندلی می‌نشینم یا به بیرون نگاه می‌کنم، هنوز در چمنزار قدم می‌زنم ولی در دل سوزی دارم: نمی‌توانم به چیزی فکرکنم جز خطاهایم.

لطیف است دستی که دهان را می‌بندد: لطیف است نیزه‌ای که می‌کشد: چنان‌ لمس خورشید.

اندیشه‌هایم تغییر نمی‌کنند، به نقش‌هایی می‌مانند حکاکی‌شده در سنگ. کوشیدم از آن‌ها عکس بیاندازم وقتی در دیدرس آمدند.

در هلسینکی قراردادی بستم برای کتاب تازه‌ام و به سوسیالیسم فکر کردم. پوپسکو با اسکورت به ایستگاه رفت بعد به بازار رفتم تا اردک ماهی بخرم. ماهی را امروز می‌پزم. رویای سوسیالیسم رویای من نیست. وقتی زنی تلاش می‌کند معلوماتش را به رخ بکشد بهتر است …