خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

آمد و گفت: «برو یه جای دیگه چیز بخور، نه از این‌ یکی درخت.» در خیالم او را دیدم قدم‌زنان در باغ که خار می‌چپاند در میوه‌ها. ماه‌ای بالا آمد- درشت و نقره‌ای. زمین چون ابری تند از برابرش گذشت. پرسیدم: «مرا مرد آفریدی یا کودک؟» …

نظاره‌ات می‌کنم در خواب: ناخن‌های تیز، شانه‌های برهنه، پشت گردنت. ناله‌ی مدهوشت را می‌شنوم. صبح به من می‌گویی: «از دشتی می‌گذشتم،‌پر از برف. کسی، در دوردست، گریه می‌کرد.» گاهی واقعن زیبا می‌شوی. مثل پنجره‌های شکسته‌ی یک خانه‌ی متروک، که باد می‌گذرد از میانش بی‌‌آن‌که کسی بفهمد. …

قبول دارم، خیلی‌ها را دوست دارم، همه را، وقتی فقط تو را دوست دارم. وقتی شب و روز همدیگر را ملاقات می‌کنند، طبیعت سراسر خاموش می‌شود، حتی باد لال می‌شود در این حدود . چه وحشیانه و مبهوت به میانت برخورد می‌کند، نور صبح! همیشه سخت …

بگذار قلم‌ام چاقو باشد می‌توانم تو را آزادانه قطع کنم از خودم. بیهوده تیزش نمی‌کنم. گذشته آن‌وقتی که برم داشتی شسته‌رفته چیدی کنار قاشق و چنگال در کشوی آشپزخانه. تویی که دوستت می‌دارم، آواز می‌دهی دلم را در غروب تابستان دلم می‌خواند و از زیر گردن …

پاییز می‌آید غم می‌آید باران بی‌امان می‌آید و چیزی تسلایم نمی‌دهد جز زمان. که با اولین شکنجه‌ اشک‌هایم را منجمد می‌کند.

غاری‌ست در تمام مردان که از آن بیرون می‌آیند. آن را نمی‌شناسند رحم نیست، سنگ است جایی‌ست که مرد انزوا پیشه می‌کند تا خود را حفاظت کند از زن زنی که کزکرده در درونش می‌خوابد. آن‌جا سلاح نگه می‌دارد مرد چنگ و دندان نخستین تصویر آلتش …

سه مادر، به باد گوش فرا دهید! این کیست، چنین از نفس افتاده بی‌سخن؟ دل می‌تپد، گهواره‌ای که تند می‌جنبد وقتی جوانه‌ها چشم‌های سبزشان را می‌گشایند. به زودی آغاز می‌شود: هم‌آغوشی سبزینه و آفتاب با آواز پرنده بر شاخه که می‌کوشد همه‌چیز را توضیح دهد.

همه آشفته‌ایم، آسمان سیاه است. ستاره‌ها را جمع‌کرده‌اند، گذاشته‌اند توی ویترین، طلا و نقره می‌‌درخشد. بابا نوئل، با لباس سرخ روشن از جنس کاغذ مچاله از انبار یک اداره می‌پرسد بچه‌ی خوبی بوده یا نه؟ بچه می‌بیند او بادکنک‌فروش است با سر انسان بر نخ و …