خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چشم‌ها باز می‌شوند: اتاق از نورهای تازه آکنده است. پرده را می‌کشم: بیرون برف می‌بارد. در پیش رو: کار روز. به میان آن‌چه هنوز به دید نیامده‌است نوری دیگر در مسافرت است.

مردی با وجنات تئاتر ملی و دختری که می‌گذرد می‌گذرد از کنارش، چه گشاده باید باشند چشم‌ها تا دنیا را ببینند.

پرنده نمی‌داند چطور اوج بگیرد و آواز بخواند. گل زعفران از درخشش بنفش آگاه نیست. دختر نمی‌داند چطور نگاه کند، چطور نگاه کند. اگر هم می‌داند، بهتر است چشم از او برداری وگرنه همه‌چیز پیچیده می‌شود.

نخست از کودکی یک تصویر و یک بو که از پله‌های چوبی ایوان می‌آیند در آفتاب. کاری نکردم برایم اتفاق می‌افتد اغلب سال‌های بعد بود چنان حقیقی با جهان. آن‌گاه تصویر تکانی خورد: پشه‌ای را حبس کرده‌بودم در کف دستم. بال‌هایش را کندم. تماشا کردم قد‌م‌برداشتن …

اگر دلت می‌خواهد چیزی را بشنوی که می‌خواهی خودت آن‌را بگو. نه شعرِ من چرخ دعاست، نه دلم پلاکارد. اشیای مندرس، شاید در جاهای مختلف پامال شده‌‌اند. و یک شعر بیا فرض کنیم پارچه‌ی سرخی‌ست بر تابوت: زخم می‌زند چشم‌های زنده را و می‌پوشاند روی مرده‌ …

ساده‌ترین صدا صدای یک لیوان وقتی لیوان را پایین می‌گذاری روی میز چوبی، صدای چوب بر لیوان انگار برق شادی بر چهره‌ی محزون.

مطمئن نبود می‌تواند از من بپرسد آیا چمن‌ها را کوتاه کند؟ و من کسی هستم که درست مثل مارها چمن‌های بلند را دوست دارم.

خریدن و فروختن فروختن و خریدن زندگی‌ها‌مان. ناگوار و ناگوار. عزیز است و ارزان می‌شود.