خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

امیدی در کار نیست. تصویری که از چشم داریم، گشاده می‌ماند.

ناپیدایی خاطره تهیا را تداعی می‌کند. مردمان بسیار از آن رنج می‌برند. آمبولانس خموشانه می‌خواند در گود ماسه‌برداری.

به بیرون خیره می‌شوم از پنجره‌‌ای بی‌پرده کودکی دست‌های کوچک کثیفش را به هم فشار می‌دهد می‌ایستد روی یک صندلی آمدنِ مادرش را انتظار می‌کشد. سکندری می‌خورد. یک روز بهار، یک چشم‌بند. پیشنهاد جذاب یشنهادی‌ست که نظم جهان را حفظ می‌کند: در آغاز بیعت با شیطان …

آینه خود را انکار می‌کند. من آینه را انکار می‌کنم. ۱ تشنه‌‌ی سفلیس و طاعون‌ام که تحریک می‌کنند سوزشِ عیالوارِ زیباییِ همیشه عقیم را میان ران‌ها: بگذار لختی بگردم چون موی مرتعشی روی پوست چرب‌ات حقیقت، آه حقیقت. ۲ شاعر دور از دسترس آینه با اهریمن …

صورتش به زلالی آب است و رد آسمان بر خنده‌هایش شاهراه دندانش را می‌پیمایم لبانش را تا شوق شهوت به میان مرگ. اما آب، بازیگوشی می‌کند، از خویش سرشار است آب شفابخش صداهای بچه‌گانه در می‌آورد. دست به موهایش می‌زنم: افشان می‌شود چنان خزه‌های دریا پریشان، …

چمن، باران به رویا می‌بیند و درخت، باد. تنها در طلسم هزارتویمان بر تور خیال غنچه‌ی گل‌های سرخ را قلابدوزی کردیم. تنها صورتِ ما خاکی بود و در چشم‌هامان همزمان تب و سوز ستارگان. تقدیرمان را یافتیم: زیباست رویاهای برآمده زیباتر، آن‌ها که برنمی‌آیند.

می‌آزاردم مژه‌های بلندش، هراسانم می‌کند آزادی‌اش به رویاهایش. می‌خواستم بمکم کیرش را و گریه‌کنم می‌خواستم فروکند دستانش را در گیسوانم هی بمالدم، تا تاریک شوند چشمانش. بخواب، بخواب. دنیای غریبی‌ست چشم‌ها باید بسته بمانند تا نسوزند و آب نشوند. اشتیاق را اراده‌ای مخوف باید عشق، حتی …

چه خواهی کرد بی‌عینک و عکس و انعکاس؟ قلم به دستِ که خواهی داد و خواهی گفت: «نقاشی‌ام کن» کدام رود آرام‌تر، مطمئن‌تر خواهد بود، کدام چشم پذیراتر؟ در مرگ دیگر نمی‌توانی در خود غور کنی. و از این‌رو خواهی توانست خدا را ببینی.