خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

زیبایی‌های ژاپنی، پچ‌پچه می‌کنند از دلواپسی‌های خویش وقتی سوسوی بی‌انعکاس روز به اتاق یخزده می‌رسد.

در زمان طوفان چهره‌های مقدس بر ساحل امن واپسین ذره‌ی باور خویش را از دست دادند. بال بالِ هم‌دلانه‌ی باله‌های مذاب. باد و ظلمت.

میان گل‌های آفتابگردان باید بی‌صدا رقصید مردگان در عرش شنوایی‌شان را باز می‌یابند.

در تقاطع میان راه‌آهن و راه‌آهن مینیاتوری رویاهای ما تصادم می‌کنند.

جر و بحث می‌کنیم درباره‌ی نواختن ویولن. تو می‌نوازی و من حرف می‌زنم. صدای ویولن را نمی‌شنوم وقتی قطاری از میان ما می‌گذرد ولی می‌دانم تو از وقت استفاده می‌کنی تا چمن پیرامونت را از ریشه درآوری. یادداشت بر می‌دارم درباره‌ی زنگ‌های بخار که از کوپه‌ی …

زمستان بزرگ که می‌آید مسکنی کم‌‌جنب و جوش می‌سازم تا خود را جدا نکنم از گردش خونی که به جا می‌ماند. اما وقتی خانه‌ای که با مرگم به آن می‌روم ترسیم‌ام می‌کند بهار تنها طلایی‌ست که با خود می‌برم.

دلم برای چرخ‌دستی‌های سوپرمارکت‌ می‌سوزد. تازه آن‌ها را دیده‌ام، چهار دست و پا از لبه‌ی محوطه‌ی پارکینگ بالا می‌رفتند. بادِ دریا تمیزشان می‌کند از طبیعت‌های بی‌جانی که بر دامن‌‌شان مجسم می‌شود. دلم برای چرخ‌دستی‌های سوپرمارکت‌ می‌سوزد همان چرخ‌های پرجست و خیز که تقدیرشان، مه است.

۱ آشپزخانه‌ای تاریک. مردی پشت در یخچال که آهسته باز می‌شود دنبال هفت‌تیر می‌گردد. آشپزخانه روشن می‌شود. مرد سر بر می‌گرداند و می‌پرسد کسی گرسنه است؟ از طبقه‌ی بالا صدای زوزه‌ی گرگ‌ها به گوش می‌آید. برمی‌گردد مرد و هیس می‌کند: «ای روباه دو رو!» در یخچال …