خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چیزی از چهره‌ات گریخته‌است، یک نام؟ ولی نام ا ه م ی ت ن د ا رد از اتاق که بیرون می‌روی، هی با خودت می‌گویی: این لبخند توست که کم است! چیزی از چهره‌ات گریخته است، یک نام؟ ولی نامیده ا ه م ی ت …

خواستن،  جداییِ بدون قصد،

و اتفاق می‌افتد با قطعیت قصه‌ها‌ی پریان، تصدیق می‌کند مادر و ناخن‌هایش را سرخ بزک می‌کند. بچه نگاهش می‌کند، کنجکاو، مضطرب اما مادر می‌گوید که حالا قصد خطر ندارد، که تعجیلی در کار نیست، این‌طور می‌گوید مادر. چه می‌درخشند ناخن‌های مادر! مثل سنگ‌های خیس

یک لحظه. جدا می‌شود آرام، و می‌پیوندد تن یک لحظه است. هراسان مباش. چرا،‌ ما سرخوشیم. این متفاوت است.

چه کم داشتم؟ مکان، چه از کف داد؟ در کدام ساحل مه‌آلود پایتختی تحلیل رفت؟ هیاهوی حیاطِ پشتی و مخفی‌گاه استادانه‌ی دلگیر هر دو یک چیز را اخطار می‌دهند: دیگر تظاهر نکن!

می‌دانم کدام شعرها امروز کشته شدند: پشت یک خانه، در پیراهنی، میان برانکاردها، تل خاک و لحاف‌ها. باید بگویم تمثیل پَرسانِ پریشانی ما بر زمین نشست، اما هنوز نه. «همان صدای مهربان و عزیز بود.» چطور می‌توان حریف ازدحام سال‌ها شد؟

آن‌چه از یاد برده‌ام، ارزشی ویژه یافته است مکانی از آن خویش، مکانی محصور یک نام، یک پارک، یک ارتباط مفقود. اگر مکان همان‌جاست دیرزمانی‌است همان‌جاست.

ضرب‌المثل‌ها در میان ابرها، لایه‌های نازکِ مفاهیم معدوم.