خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بطر اسمیرنف که تموم می‌شه داداش و من می‌ریم تو خلا گریه کنیم اونم یه خاطره‌ی روسی داره.

وزن مه نمدار نوامبر، چراغ‌های دور خیابان را نزدیک می‌آورد، پنجره‌های خانه‌‌ی روبرو به صورت‌های فلکی می‌مانند. و علاوه بر این‌ها، هجاهای بیشمار کودکان به دنیا نیامده‌ی عوالم بالقوه‌شان. انگار این‌جا در مه ایستاده بودم چون نخستین موجود که به نیتی مرموز بر خاک می‌ایستد از …

امروز عصر، انگشتم را بریدم. به پوست پرتقال نگاه کردم و شصتم را ‌مکیدم. با احتیاط آن برگه‌ی غران پوست را بالا زدم و زیرش، بی‌نهایت محض را دیدم. این نکته را می‌دانستم دیرزمانی. اما تنها روبروی ناپیدایی‌اش، او را به جا آوردم، سلام کردم و …

از وقتی یه دختر بچه بودم خیلی وقت می‌‌گذره. یه دختر بچه‌م که این دور و بر می‌گرده خیلی وقت پیش عروسک کوچولوی من تو گلدون اتاق یه کتاب شعر خوند. حقیقت بالا می‌ره، پایین می‌ره. خیلی وقت پیش، یه نفر تو اتاقای قدیمی خونه‌ کرد، …

یه آقای دیگه رو می‌شناختم. اقیانوس‌نگار بود، اما هیچ‌وقتِ خدا ندیدمش بره دم ساحل. می‌گفت: من خیلی خواستنی‌ام و چشای ماهیای دریاهای عمیق سیاهی می‌ره وقتی عشق‌بازی می‌کنن، اینطوری دل منو برد. هی از آسمون پر می‌گرفت به خاک و مردم غریبه من می‌شستم تو صندلی …

یه آقایی رو می‌شناختم. می‌گفت یه زمانی دکتر بوده و می‌ذاشت مریضاش تا دم مرگ خونریزی کنن. شبا راه می‌افتاد خدا می‌دونه به کجا. جاهای فاجعه‌ نمی‌رفت. من رو یه صندلی جنبون می‌شستم و هی تکون می‌خوردم. اون ویولن می‌زد تو مایه‌ی کوراتت شرامل و حال …

در شهر ابوالهل‌ها و مادران در شهری که ابوالهل مرگ در شکوهی مضاعف می‌آرمد آن‌جا که مادران نان به خانه می‌آورند، به نیت بی‌کرانی‌های ساروج زانوزده آن‌جا که کودکان، کودکان مدام از یافتن راه خانه‌شان سر باز می‌زنند در این شهر مادران و ابوالهل‌ها زندگی نمایش …

چیزی بود که نپذیرفتم، که فراموش کرده‌ام، آن‌جا که خواهم رفت، صدای بلند نقطه‌ی شکست به سکوت است، لیوان، رد نگاه. ما، احتمالن، رویا نمی‌بینیم، تازه بیدار شده‌ایم. شاید فکر نکرده به، افشا شده. آن ناتوانی.