شعرها

شیر سیاه سپیده‌دمان را به وقت غروب می‌نوشیم
صبح‌ها می‌نوشیم ظهرها می‌نوشیم شب‌ها می‌نوشیم…

چشمه‌ای که پاسخ پرسش‌های ما را می‌دهد
هنوز هم هست
اما اگر بخواهی ناراستی …

خانه‌ی ما در محله‌ای بود
که کوچه‌هايش هر يک
با نام گلی زينت داده …

خورده‌ایم
نوشیده‌ایم
با شگفتی به تماشای ستاره‌ها نشسته‌ایم
چند نفری را دوست داشته‌ایم
کمی …

شب که فرامی‌‌رسد
در راه‌پله می‌‌ایستم و گوش می‌‌دهم،
ازدحام ستاره‌هاست در باغچه،
و …

تو گویی ستاره‌ای می‌اُفتد

در رودخانه‌ای سیاه.
‌
‌…

اتاقی که در رویای من است
یک میز دارد، دو صندلی
و دیگر …

دیدن سرخوشی کسی
هنگام قدم‌زدن پس از بندآمدن باران.

جدیت مرد جوانی
هنگام حرف …

زمانی به تو نزدیک بودم.
آرام می‌روییدم در رگ و پی‌ات.
پلک‌هایم را می‌گذاشتم…

زنی جوان و درشت‌هیکل سربرهنه
با پیشبند

موها را به عقب خوابانده
در خیابان …

دیدم که مرده‌ها دوباره می‌میرند،

خوابیده بر دریاها.

دیدم که مردگان پلی ساخته‌اند
اگر …

همیشه بارِ نخست
دشوار تو را می‌بینم،
اندکی از شب می‌گذرد؛
به خانه می‌آیی …

■ آنچه می‌خوانید نقدی‌ست از یک خواننده‌ی گرانقدر ــ آقای سعید صلح‌جو ــ بر …

هایدن می‌‌نوازم پس از یک روز سیاه
و گرمایی ساده و بی‌ریا در دستانم …

I
خنک میشود روز نزدیکِ شب…

بنوش از دستم گرما را
در دستم، همان …

من آخرین گل پاییزم،
تاب داده‌شده در گهواره تابستان،
به پاسداری‌ گمارده‌شده در برابرِ …